uitslagzandvoortNeeee, ik wil niet wakker zijn! Wakker betekent dat ik me bewust word van wat ik vandaag ga doen. 12 kilometer hardlopen op het Circuit van Zandvoort en over het strand. 12 kilometer! Ik word verscheurd in die paar uur voordat ik opgehaald word. Ik heb er zin in, maar ben ook strontnerveus. De wc maakt hier overuren, en Sas weet dat áls ze op de pot zit, ze op moet schieten want mama kan zomaar ineens kramp krijgen. De gedachten die me door mijn hoofd gaan krijg ik maar geen vat op, inwendige stemmetjes praten met elkaar alsof ik er zelf niet bij ben.

  • “Wat denk je nou, dat je het gaat redden om die 12 kilometer te gaan hardlopen?”
  • “Kom op Son, als je tien redt dan moet twaalf ook lukken”
  • “Bel papa maar op dat hij je niet op hoeft te halen, je gaat het toch niet redden”
  • “Ik ga voor de anderhalf uur”

Rise and shine!

IMG_0150Om half negen was ik al wakker, en ik sprong meteen mijn bed uit voor een kop koffie op mijn nuchtere maag. Mooi niet dat het mij zou gebeuren dat ik in het startvak kramp zou krijgen en op een Dixie moest, nee, ik zorgde er liever voor dat mijn darmen leeg zouden zijn voordat ik de deur uit ging. Na mijn koffie meteen twee boterhammen met pindakaas erin, en ondertussen even lekker op “Ik loop hard” de voorbereidingen en voorpret langs laten gaan. Ergens vond ik het wel jammer dat de start zo “laat” was, pas om 13.18 zou ik losgelaten worden om die 12 te gaan lopen. En dat betekende dus dat ik tijd zat had om na te denken. Ik loop eigenlijk al sinds Egmond te kwakkelen met mijn gezondheid, na een zware griep liep ik ook nog een hevige verkoudheid op. Echt lekker trainen zat er dan ook de afgelopen twee maanden niet in, en zo moest ik dus Zandvoort gaan lopen. Onvoldoende getraind. Daar kwam nog bij dat ik me totaal niet voor kon stellen wat me te wachten stond, dus werd ik de hele ochtend overspoeld door onzekerheid. En dat is niks voor mij, zelfs voor mijn aller eerste wedstrijd ooit was ik niet zó nerveus. Eindelijk was het dan kwart over elf, en kwam mijn pap me halen om richting Zandvoort te rijden. Na een hele dikke kus van Sas en de lieve woorden “Je kunt het, mama!” reden we weg.

Opzij, opzij, opzij. Maak plaats, maak plaats, maak plaats!

IMG_0151kleinOp de snelweg leek het er even op dat we, net als in Egmond, veel te vroeg aan zouden komen, maar eenmaal de snelweg af en richting Zandvoort werd dat ruimschoots goedgemaakt. Even leek het er zelfs op dat ik het alsnog niet zou halen, maar gelukkig kwam het uiteindelijk helemaal goed. Een kilometer of twee van het circuit af parkeerden we de auto en liepen we verder richting start. Onderweg nog even gezellig met 2 hardlopers gepraat, een man van 81 die samen met zijn zoon mee zou lopen. Wat een helden die twee! En wat ik nooit voor mogelijk had gehouden gebeurde toch, ik moest plassen. En niet een beetje plassen, maar zelfs-een-kilometer-hardlopen-lukt-op-deze-manier-niet plassen, en dus dook ik voor het eerst in mijn hardloopcarriere op de beruchte Dixie. Thank God had ik nog een redelijk toonbaar en niet al te zeer stinkend exemplaar, dus ik was dubbel opgelucht. En toen dus maar naar startvak blauw gelopen. Aldaar nog even mijn jas uit, telefoon om mijn arm, Spotify startklaar (bij langere afstanden heb ik echt afleiding nodig omdat ik anders mezelf helemaal gek maak met niet echt opbeurende gedachten) en nog even een dikke knuffel van mijn lieve papa. 

ILH!

IMG_0181Zo gaaf, we moesten door de pitboxen om bij het startvak te komen, en daar hoorde ik ineens iemand mijn naam roepen. Leek me onmogelijk want ik had vandaag alleen mijn pap mee en die liep net naar boven. Het bleek Linda te zijn van Ik loop hard! Zij had me zaterdag na mijn oproep of het met parkeren een beetje goed geregeld was aangeboden om mee te rijden en had me herkend! Na een kort gesprekje liep ik mijn startvak in, kijken of ik nog meer mensen van de groep zou zien, en dat gebeurde vooraan in het vak. Ik twijfelde heel erg of ik ze aan moest spreken, ik kon me best voorstellen dat die groep het raar zou vinden maar ik deed het toch. Na een heel kort gesprekje mochten we starten, en daar ging ik! IMG_0180Nog even zwaaien naar pap, zo lief dat hij weer mee was, en hup, de Tarzanbocht in. Na een tijdje hoorde ik toch zomaar wéér mijn naam!

 

 

 

 

 

IMG_0173Dat was Sanne van gespierdespijker.nl en ook uit de Facebookgroep Ik loop hard! We hebben samen een klein stukje opgelopen, beetje gebabbeld (dát valt niet mee kan ik je vertellen) maar al gauw moest ik Sanne laten gaan omdat ze sneller liep dan ik. Ik had me in dat circuit behoorlijk vergaloppeerd, weet ik veel dat dat helemaal niet vlak is! De ene na de andere heuvel leek me uit te lachen zodra ze me in de peiling kregen, en mijn hartslag zat daar al heel erg hoog. Gas terugnemen (en dát op een racecircuit) was de enige optie om te zorgen dat ik hem uit zou lopen. Dat ging een stuk beter.

Zandvoort ín zee

IMG_0162kleinNa een kilometer of 5 doken we het strand op, en daar begon de marteling. Ik wist dat het hoog water was, en ik wist dat het zand mul zou zijn, maar ik had niet verwacht dat het 3 kilometer ploegen zou worden. Ik had het kúnnen weten, dat dan weer wel. Maar misschien was het juist maar goed dat ik mijn kop in het zand had gestoken, als ik van tevoren had geweten hoe zwaar het zou worden was ik écht niet gegaan. IMG_3125 (1)Goed, het was dus kiezen tussen 2 kwaden, of eigenlijk 3. Optie 1, door het mulle zand, wat echt een aanslag op je enkels is. Optie 2, vlak aan de waterrand, evengoed een vrij onregelmatig oppervlak dus ook hier, een aanslag op je enkels. Optie 3, door het water, en helaas ook hier onregelmatig oppervlak en dus een aanslag op je enkels. Toch was voor mij dóór het water het minst belastend, en dus heb ik flink door het water lopen plonzen (waar ik eigenlijk toch wel een beetje plezier in had, ik voelde me echt weer even een klein kind) Je voelt het al aankomen, mijn enkels hebben het heel erg zwaar te verduren gehad. En wederom ben ik mijn trainer dankbaar voor de oefeningen die hij me laat doen om mijn “hardloopspieren” sterker te maken. Ik kon echt niet meer, alles deed zo vreselijk pijn! IMG_0167kleinVandaag lukte me zowaar om eens een keer niet kwaad te worden op mezelf. Ik sprak mezelf toe dat dit wel extreme omstandigheden waren, dat Egmond hierbij in het niet viel en dat het helemaal niet gek zou zijn om even een stukje te gaan wandelen. En dat deed ik, en dat mócht ik van mezelf. Na drie kilometer mochten we eindelijk het strand weer af, en daar kreeg ik een enorme steek in mijn knie. Even was ik bang dat ik niet verder zou kunnen, dus ik ben op mijn dooie gemak naar boven gelopen. Eenmaal op de verharde weg trok de pijn in mijn knie weer terug en kon ik weer normaal hardlopen. 

Time flies when you’re….

routeEn daar zag ik toch iets wat me wel aanstond! Het bordje dat de 8 kilometer aangaf, dat betekende dat ik er nog maar 4 hoefde! Een vrolijk “pling!” gaf aan dat ik een bericht binnen kreeg, dat was mijn tussentijd! En daar schrok ik van, stom, stom, stom. Ik heb niet goed gekeken en zag alleen maar “iets” met 49 minuten, en dan “iets” heb ik zelf ingevuld, dat moest wel een uur zijn. Een uur en 49 minuten zou betekenen dat ik buiten de tijd zou finishen! Ik wist dat ik door het strand flink wat tijd was verloren, maar dat het zo erg was had ik niet verwacht en er ging van alles door me heen. Boosheid, teleurstelling, verdriet, schaamte. Hoe was het toch mogelijk dat ik zo slecht liep! Vanaf dat moment ging het helemaal niet meer. Alles deed pijn, ik zag het niet meer zitten en omdat ik toch niks meer te verliezen had kon ik ook nog wel een stukje wandelen. Balend, vloekend, treurend en mezelf schamend liep ik door het drukke Zandvoort, en de lachende gezichten om me heen kon ik wel slaan! Zagen ze dan niet hoe moeilijk ik het had! Nog even het laatste stuk tussen het dorp en het circuit, laatste stukje circuit en daar voor me lag de vreselijke finish op dat vreselijke circuit waar ik mezelf zo vreselijk teleur zou stellen.uitslagzandvoort Ik zag de tijd op de klok nog net over springen op 1.50.00 toen mijn pap me riep en toen schoot ik echt vol. Wat een afgang, buiten de tijd finishen! Het liefst was ik ergens in een hoekje gaan zitten huilen, maar ik liep door en kreeg evengoed een medaille.

Verrassing!

Daar snapte ik helemaal niks van, wordt je tijd dan niet gecontroleerd? Krijg je zelfs na een nederlaag een medaille? Ik nam hem maar in ontvangst maar vond niet dat ik hem verdiend had. Eenmaal op een rustiger plekje besloot ik mijn steun en toeverlaat pap even te bellen om af te spreken waar we elkaar tegen zouden komen, en toen viel mijn oog op de finishtijd die in mijn telefoonscherm naar me knipoogde. 1.31.57 Hoe was dat nou mogelijk! Ik opende het bericht om het eens goed te bekijken, en toen ik de tussentijd op de 4 en 8 km zag moest ik huilen en lachen tegelijk. smsDie 49 minuten die ik op de 8 kilometer had zien staan hoorde achter de cijfers 14 en voor de cijfers 15. Mijn finishtijd zou dus om 14 uur, 49 minuten en 15 seconden zijn, oftewel elf minuten voor drie. Ik had gewoon 1.31.57 gelopen en dat lag rond de tijd die ik hoopte, anderhalf uur! En daar kwam mijn pap, en kwamen bij mij de waterlanders. Alles kwam er even uit, de pijn, teleurstelling en vooral opluchting!IMG_0168 (2) Ik had het gewoon goed gedaan en gezien de omstandigheden op het strand heb ik het eigenlijk gewoon geweldig gedaan! Achteraf vind ik het erg jammer dat ik me zo uit het veld heb laten slaan door een paar cijfertjes. Ik had beter moeten weten, de een uur 50 die ik bij de finish zag staan was namelijk de tijd vanaf het allereerste startschot, en ik zat een paar waves later. Dat verklaarde het tijdsverschil. Als ik onderweg de moeite had genomen om even op het knopje op mijn Polar te drukken zodat ik zag hoe lang ik onderweg was dan had ik geweten dat ik goed ging. IMG_0176kleinMaar ik had het te druk met aanvoelen of mijn lichaam het nog aankon, ik liep immers wel met die knie en zeer vermoeide enkels. Het was een race om nooit te vergeten, en ik denk nu met zekerheid te kunnen zeggen dat ik hem nooit meer loop. Maar ik geloof dat er meer lopers zijn die zich voornemen om Zandvoort niet meer te lopen, en toch zijn ze er ieder jaar weer. Dus, wie weet tot volgend jaar!

Misschien hebben wij elkaar wel ergens voorbij gelopen! Was je er ook bij? Hoe ging het, wat vond je ervan? En als je er niet was, komt deze run op je hardlooplijstje te staan?