Amsterdam marathon, 8 km, 18-10-2015

Doet ze het of doet ze het niet?!

Alsof het gisteren was dat ik me inschreef voor de 8 kilometer tijdens de marathon van Amsterdam. Dat was op 28 mei, en ik weet nog dat ik me toen af vroeg of ik het wel zou redden binnen de tijdslimiet van 01.05.00 Ik was nog maar net in staat om 5 kilometer aan een stuk te rennen, en daar deed ik ruim een half uur over. Ondanks die twijfel heb ik me ingeschreven, en wat ben ik blij dat ik dát gedaan heb!

Wakker worden, wak-wak-wakker worden!

12141560_160899767592164_2159923639598459594_nVanmorgen ging om kwart voor zes de wekker. Kwart voor zes! Op zondag! Ondanks de korte nacht, want het kleine meisje in mij moest zo nodig weer wakker liggen, wachtend op een spannende dag, was ik lekker wakker en sprong mijn bed enthousiast uit. Vandaag zou het gaan gebeuren. Die acht kilometer was niet wat voor mij zo belangrijk was, die loop in inmiddels met twee vingers in mijn neus. Mijn tijd zou ook wel goed komen, ik was zo vol vertrouwen dat ik zelfs uit durfde te spreken dat ik binnen het uur over de finish wilde komen. Vandaag zou het gaan gebeuren….finishen in het Olympisch Stadion! Ik, gewoon Sonja. Geen topsporter, maar gewoon een alleenstaande moeder die het leuk vind om wat hard te lopen. Ontspannen kleedde ik me aan, trok dochterlief uit bed (sorry mop!) en ging eten. Thuis leek het me een goed idee om geen jasje aan te trekken maar alleen mijn tight, hemd en longsleeve…. Om tien over half zeven stond mijn taxi/halve supportersteam voor de deur om ons op te halen, op naar Amsterdam. Waarom we er al zo vroeg heen reden had als reden dat we voor een goed doel eerst naar het VUCM moesten omdat mijn pap met zijn koor daar ging zingen voor Stichting Semmy. Deze stichting zou ook meelopen in de 8 km om geld op te halen voor onderzoek naar DIPG, een zeldzaam soort hersenkanker bij kinderen.

Nummer 56325 alstublieft

11990596_160900490925425_7019547044380708469_nRond half acht waren we in Amsterdam, en toen ik de auto uitstapte wist ik dat ik in de tijd dat ik niet hard liep spijt zou hebben van mijn kleding keuze. Het was echt vreselijk koud!!! Evengoed was ik wel blij dat ik er al zo vroeg was, ik hoefde namelijk niet apart naar Amsterdam om mijn start-nummer op te halen, dit kon ik mooi vanmorgen doen. Nog in het donker liep in vanaf het VUMC naar de sporthallen waar ik mijn nummer op kon halen (mijn hémel wat was het koud!)

Ik was Alexandra (Hemminsley, van het boek “Running like a girl”) dankbaar voor de ervaringen die zij in haar boek heeft gedeeld! Zo wist ik, ondanks dat ik nog nooit aan zo’n groot evenement heb meegedaan dat ik nooit, maar dan ook nooit mijn pinpas mee moet nemen! Er is namelijk bij grote wedstrijden zoiets als een Marathon Expo. En een Marathon Expo is niks meer dan een soort markt met alleen maar hardloopspullen. En geloof me, een hardloper heeft hier nooit genoeg van. Hardlopers hebben altijd wel íets nodig. 5 Tights zijn namelijk niet genoeg, en 3 hemden ook niet. Om van leuke gadgets maar te zwijgen. Gevaarlijk dus, zo’n expo, en dus had ik géén pinpas en géén contant geld mee, slim van mij hè?!

Groentje als ik ben stond ik natuurlijk bij de verkeerde stand om mijn nummer op te halen, een beetje dom voelde ik me wel. Maar na een gezellig gesprekje en na het in ontvangst nemen van succes wensen toog ik naar de juiste stand. Met 5 minuten stond ik dus al weer buiten (bibberdebibber) Omdat het pas tien voor acht was ben ik nog maar even terug gelopen naar het ziekenhuis. Tegen de stroom mensen in, die nu inmiddels wel serieuze afmetingen begon te krijgen. Onderweg werd ik nog nageroepen door een mede hardlopers “hé, je gaat de verkeerde kant op hoor!” die ik alleen maar kon antwoorden met “welnee joh, ik ben al klaar!” Leuk, dat hardloopvolk onder elkaar, ik blijf me hierover verbazen! In het ziekenhuis nog even geluisterd naar artsen die het een en ander vertelden over DIPG (misschien moet je toch even kijken op de site van Stichting Semmy), het Semmylied gezongen door het koor van mijn pap, en een minuut stilte voor de kinderen die overleden zijn aan deze vreselijke ziekte.

Ready, steady….GO!

start1Om kwart over negen vertrokken we richting het Olympisch Stadion. Lekker rustig aan heen gelopen (inmiddels geen gevoel meer in mijn vingers, en het begon ook nog zachtjes te regenen) en op zoek naar het blauwe startvak voor de 8 kilometer. Dat vonden we vrij snel. Pap had ondertussen contact gehad met de rest van mijn supportersteam (bedankt lieverds, dat jullie er weer waren!), en al snel waren die er ook. Ik heb écht de liefste vrienden die je maar kan wensen, ze zijn speciaal voor mij helemaal naar Amsterdam gekomen! En om tien over tien was het eindelijk zover. Van hardlopen was de eerste 500 meter geen sprake, wát een klap volk ging er van start! 7000 lopers op de 8 kilometer, en daar liep ik gewoon tussen.

En ineens liep ik onder de blauwe poort door en begon het pas echt. Hardlopen in Amsterdam bij dit geweldige evenement. Met een grijns van oor tot oor liep ik over de Stadionweg, een stukje verderop linksaf de Marathonweg op. De eerste muziek hoorde ik een stukje verderop al, een Djembé groep zat daar, in de kou (ik kreeg het zelf inmiddels al wel lekker warm) ons hardlopers muzikaal te steunen. Na ruim anderhalve kilometer draaiden we het Vondelpark in. Op dit punt in de race waren er al een flink aantal lopers die niet meer hardliepen maar al wandelden, en ik moest even terug denken aan toen ik zelf net begon met lopen.

Het eerste moment dat ik volschoot was daar. Ik weet niet waarom, maar ik heb tijdens het lopen een aantal momenten gehad dat ik vol schoot of gewoon moest huilen. Van puur geluk, van trots, en met het besef van hoe ver ik ben gekomen. 100 Kilo en nauwelijks in staat om een halve minuut hard te lopen. Het volgende voor mij belangrijke punt was het Rijksmuseum. Vlak voor we rechtsaf moesten stonden daar mensen met borden iedereen aan te moedigen. Ik weet nog dat ik het geweldig vond, ik weet nog dat er iets met “perfect stranger” op een van de borden stond, maar ik weer niet meer wat ik precies heb gelezen. Alleen dat het me motiveerde en raakte, die mensen die wild vreemden en dus ook mij daar stonden aan te moedigen.

En toen was daar de opening naar het Rijks. Wat een kick, om daar onderdoor te mogen lopen, net als al die grote namen die de marathon liepen. Dat publiek dat stond te juichen en te klappen, de kindjes met uitgestoken handjes voor een high five, fantástisch! Bij de uitgang schoot ik wederom vol. Wat een eer om hier te mogen lopen, wat een prestatie dat mijn voormalig dikke lijf dit kon, wat een prestatie dat ik zo veel fitter, sportiever, gezonder en slanker ben geworden. De emoties gierden door mijn kop, de tranen liepen over mijn wangen. Op dit punt was ik over de helft, en steeds als ik op mijn horloge keek (wat heerlijk om in tegenstelling tot Purmerend nu weer te weten hoe ver ik nog moest!) zag ik dat ik nog steeds gemiddeld 8,5 km/u liep. Dat betekende dat ik mijn doel zou gaan halen, ik zou onder het uur over de finish komen. En daar was weer een dikke vette grijns. Kijk mij nou!

Na een tijdje liepen we weer op de Stadionweg, en daar stond een percussiegroep (waaaahhh!!! te gek!!!) volledig los te gaan. Ik heb iets met percussie. Het raakt me, ik moet altijd denken aan mijn ome Wim die in 1999 veel te jong overleed. En ja hoor, daar waren de waterlanders weer. Ik de verte zag ik de blauwe boog waar ik onderdoor rende bij de start, en dus wist ik dat het niet ver meer kon zijn. Mijn horloge bevestigde dat, nog minder dan een kilometer! Het besef dat ik zo het stadion binnen zou komen kwam bij me binnen, en mijn hartslag schoot omhoog. Ik hoopte dat ik nog puf had voor een eindsprint, ik moest natuurlijk wel mijn supporters trots maken.

Finishline

finish2En daar, daar iets links schuin voor me stond het. HET Olympisch Stadion. Dé plek voor sport-helden, dé plek van top prestaties en gouden plakken. De plek voor doorzetters, en dat ben ik, een doorzetter. Bochtje naar links, stukje lopen, langs het “I hartje Amsterdam” teken en onder de poort door het stadion in. Ik. Sonja. Het stadion in. Langs al die mensen. Al die mensen die mij als niet zo hardloper konden zien rennen. Schaamte omdat ik niet zo’n mooie houding heb of omdat ik niet zo snel ga? Echt niet! Het punt dat ik me schaamde voor hoe ik eruit zie als ik hardloop ben ik voorbij. Ik ben een hardloper en ik mág daar lopen. Ik mág finishen op die plek omdat ik het verdien. Ik ben Sonja en ik mag er zijn. De laatste 200 meter zette ik een sprintje in, later zag ik dat ik daar 10,5 km/u heb gelopen.

Inmiddels liepen de emoties hoog op, ik hield het echt niet meer droog. Deze wedstrijd heeft me nog iets verder doen groeien, ik ben trots op wie ik ben en wat ik bereikt heb. 24 kilo afgevallen. In staat om 11 kilometer aan een stuk hard te lopen. Ik heb mensen geïnspireerd om ook te gaan hardlopen. Ik ben Sonja en ik ben trots op mezelf. En zo kwam ik huilend over de finish. Fit, gezond en heel erg happy.

medailleNa het in ontvangst nemen van de mooiste en bijzonderste medaille moest ik maar eens op zoek gaan naar mijn supporters. Zielsgelukkig nam ik de felicitaties, knuffels en kusjes van mijn lieve dochter, ouders, vrienden en hun dochters in ontvangst. Ik heb genoten, volgend jaar de halve marathon. In Amsterdam!

collage