Semi trailrun Belgie

Ook op vakantie moet er natuurlijk gelopen worden. Waar ik woensdag nog 4km interval liep, ging ik vandaag voor een duurloopje van 10km. En geloof me, het was pittig! Ik ben er achter gekomen dat trailrunning waarschijnlijk niks voor mij is, maar  ik vond het fantastisch om hier gelopen te hebben.

image

Ik had afgelopen woensdag al gezien op de kaart voor het park dat ik de blauwe route van 9,9km zou gaan lopen, en met dat in mijn achterhoofd ben ik ook de deur uit gegaan. Gelukkig had ik nog even een foto van de kaart gemaakt, anders was het misschien wel een halve marathon geworden! Het begon al goed, na een halve kilometer mocht ik het bos al in. De eerste paar passen nog voorzichtig laverend tussen de blubber en de plassen (ooooh, mijn mooie schoenen!!!) maar als snel gewoon door de bagger stampend roste ik het bos door (is dit nu wat ze met trailrunning bedoelen?!) Al snel mocht ik de weg weer op, ik vond het eigenlijk best jammer! Door de zompige prut baggeren is toch wel andere koek! Maar al snel werd dat weer goed gemaakt, en kon ik de prut weer in. Wat heb ik genoten, en al snel besloot ik de tijd te laten voor wat het was, en gewoon te gaan genieten.

image


Na drie kilometer stond er ineens een paaltje met een blauwe ruit aan het begin van een weiland. Moest ik nou echt serieus dat weiland door? Ik besloot het gewoon maar te doen, yolo! Het was niet echt heel ver, en een stukje vederop zag ik een kappelletje staan, daar moest ik vast naartoe. imageDat klopte wel, en na een paar foto’s, mijn vakantieloopje moest natuurlijk wel vastgelegd worden, ging ik weer verder. Een stuk langs de grote weg, wat ik niet echt prettig vond. Auto’s die me met 80km/u voorbij raasden joegen me behoorlijk angst aan, een stuurfoutje en ik was het haasje, maar gelukkig kon ik na een kleine 500 meter weer de weg af.

En daar ging het na een klein stukje voor de eerste keer mis, blijkbaar had ik ergens een paaltje gemist en liep ik links langs de skipiste in plaats van rechts. Hier kwam de foto van de blauwe route me voor de eerste keer goed van pas. Stukkie terug, en nu dus maar rechts langs de piste. Na een klein stukje moest ik door een woonwijk, het minst aantrekkelijke deel van de route, en na een klein stukje mocht ik wéér het bos in. Inmiddels begon ik het zwaar te krijgen, ik was wanneer in in bos of weiland liep meer bezig met zorgen dat ik niet uitgleed of me verstapte dan met hoe mijn lichaam voelde met als gevolg dat mijn hartslag eigenlijk continu te hoog was en ik behoorlijk moe werd. Maar je bent een hardloper of je bent het niet, dus ik stekkerde gestaag door.

image

En wat gebeurt er wanneer je moe wordt? Juist, je let niet zo goed meer op, en daar ging ik voor de tweede keer de mist in. En ook hier werd ik gered door de foto van de routekaart, ik besloot een stukje rode route te lopen en dan zou ik in de buurt van het park weer uitkomen. Jammer genoeg kwam ik op een gegeven moment uit op een stuk pad waar ik op de heenweg ook al had gelopen, en ik besloot daar om een klein bospaadje rechtsaf in te slaan, hemelsbreed was de afstand tot ons huisje nog maar anderhalve kilometer, wat kon er mis gaan? Nou, dat wat mis kon gaan ging ook mis, ik was eigenwijs en besloot mijn fantastische richtingsgevoel te volgen. En dat zorgde ervoor dat ik door dichte begroeing moest ploeteren, mijn speciale dank aan de “tijgerjacht” van Bert en Ernie, om me heen maaiend vond ik mijn weg naar een afgezet weiland en avontuurlijk als ik ben ingesteld (NOT!) nam ik het besluit om door dat weiland heen te crossen en eindelijk het einde van mijn loopje te bereiken.

Wat héb ik genoten, wat héb ik het zwaar gehad, maar wat wás het gaaf! Thuis stond iedereen klaat voor een bezoek aan het zwembad, en ik ben lekker meegegaan om daar vervolgens in een warm bubbeldbad te duiken. België bedankt! Ik heb van je genoten!