Schutz marathon hoornZondag 5 Juni 2016, tijd voor mijn eerste tien kilometer wedstrijd met normále omstandigheden, de kwart Schutz marathon Hoorn. Althans, dat was de bedoeling. De zon dacht hier alleen anders over, die besloot ergens in de afgelopen week om een flink haar best te doen om ons koude kikkerlandje eens even een beetje op te warmen, en hiervoor zou ze ook deze mooie dag gebruiken. Ik besloot dan ook om niet als een malle te gaan rennen voor een mooie tijd, maar op een rustig tempo te gaan lopen en wel te zien wat mijn tijd zou worden. En dat was een juiste beslissing.

Om half negen werd ik uit mezelf wakker, teken dat ik genoeg slaap had gehad. Maar het is natuurlijk zondag, en raceday, dus dat betekende dat ik wat langer kon blijven liggen. Ik besloot lekker een kop koffie te maken (ik denk dat de hardlopers onder ons de bedoeling van die bak koffie op de nuchtere maag wel begrijpen 😉 ) en nog even lekker in mijn bed te luieren. Balkondeur open en onder het genot van merel gefluit nog even lekker even een rondje Social Media. Uiteindelijk stapte ik om half tien mijn bed uit om een broodje te eten, en twee exemplaren voor onderweg te smeren want als ik nu al zou eten en om kwart voor een pas lopen zou het niet goed komen.

image_00001Om elf uur stapte ik op de fiets, en tijdens het fietsen had ik het even fris. Wat een verschil met gisteren, toen was het echt vies en plakkerig buiten waardoor ik me toch wel een beetje druk heb gemaakt om die 10 kilometer die ik vandaag in de fikkende zon zou gaan lopen. Door de temperatuur op de fiets begon ik er toch wat meer vertrouwen in te krijgen dat ik hem netjes uit zou lopen. Om tien voor half twaalf vertrok mijn trein en rond tien voor twaalf haalde ik mijn startnummer op. Ik kreeg er nog een mooi (ahum, niet echt) T-shirt bij die ik bij mijn bezoek aan een dixi heb laten liggen voor iemand die er wat leuks mee kon.

ILHEen stukje verderop stond de stand van Ik Loop Hard, en ik heb me er dit keer gewoon in gestort. Leuk om nu eens wat mensen te spreken die ik alleen van de Facebookgroep ken. Ik maak meteen even van de gelegenheid gebruik om Robin te bedanken voor het gebruik van de groepsfoto die hij die dag gemaakt heeft. Dankjewel Robin!

Na wat gesprekken met mensen uit image_00009de groep en een knuffel aan Ralph, die ’s morgens op de groep aan gaf er niet zoveel zin in te hebben en wie ik beloofd had hem op te vrolijken én een groepsfoto met deze leuke mensen, kwam ik Rob, Joris en Tjeerd tegen. Geen familie maar image_00010toch ook weer een heel klein beetje wel. Maar niet echt. Goed, die kwam ik dus tegen en daar heb ik nog even gezellig mee staan kletsen. Tjeerd ging, ondanks zijn blessure, meelopen en ging alvast weg om even in te lopen. Toen het tijd werd om het startvak op te zoeken liep ik met de andere mannen mee, maar we zouden wel ieder ons eigen weg gaan. Ik heb in Zandvoort en in Heerhugowaard de fout gemaakt om vanaf de start in de eerste kilometer nog even gezellig een praatje te maken, en dat is me niet zo goed bevallen.

Bij de start van de vijf had ik hem al gehoord, toch schrok ik me bij aanvang van de tien helemaal wezenloos toen ik hem weer hoorde. Het startschot. Uit een KANON! Wat een kabaal, maar wat was dat leuk! Alleen van hardlopen was nog geen sprake, het was behoorlijk druk. Maar zoals altijd, kwam het nu ook goed en na een tijdje kon ik gewoon lekker gaan lopen. Nou ja lekker, in de eerste kilometer heb ik me echt afgevraagd waarom ik dit ook al weer deed.3 Ik kon mijn draai niet echt vinden, maar dat is niks nieuws, heb ik altijd. Gaat wel weer over. Duurde alleen dit keer wat langer omdat ik in de trein het zachte deel van een van mijn oortjes kwijt raakte waardoor ik maar een oortje in kon doen voor muziek. Maar evengoed beter dan helemaal geen muziek, dus vandaar maar een oortje in. En, en dat was echt heel vervelend, door het gehobbel voelde ik dat ik toch beter nog even een bezoek aan een dixi had kunnen brengen. Ik moest namelijk nu al plassen, en dan moest ik nog 9,5 kilometer!

En toen kwam daar een toch best wel saai en lang stuk. Gewoon. Over een fietspad. Met een drukke weg ernaast. En lang. En recht. En lang. En met een kruispunt met verkeersregelaar. En met een rij auto’s die tegengehouden werden door mevrouw de verkeersregelaar. Wat een respect voor die vrouw! Er was een mijnheer die daar in zijn auto stond te toeteren als een gek, ik denk dat hij naar het ziekenhuis moest omdat zijn vrouw moest bevallen ofzo, want die mijnheer leek erg veel haast te hebben. Bleef dan ook toeteren en riep op een gegeven moment ook dat er door gereden moest worden. Maar dat gebeurde dus niet, want daar liepen wij met z’n allen voor de lol dat kruispunt bezet te houden. Dus. Dat.1 Ik was dus zwaar verbaasd om het gedrag van deze man, en heb echt respect voor de vrouw die daar zo rustig bleef en alles wat ons hardlopers in de weg zat of reed of liep, netjes tegenhield. Bedankt mevrouw de vrijwilliger, u verdient een bloemetje!

Bij kilometer 3 mochten we eindelijk dat lange stuk af (ik zal nooit meer mopperen dat “mijn” Middenweg zo lang is!) en gingen we een mooi landweggetje op waar het toch eigenlijk wel behoorlijk warm was. Maar gelukkig was ik zo verstandig geweest om mijn drinkgordel om te doen en dus kon ik even lekker mijn dorst lessen. Mijn inmiddels mummie-dro4ge lippen, want ik was met mijn suffe hoofd mijn Labello vergeten, begonnen inmiddels wel serieus wat pijnlijk te worden. Niks aan te doen, we gaan gewoon door. In de verte was het een leuk gezicht, al die hardlopers die de dijk op draaiden. Bij ongeveer 4,5 kilometer draaide ik die dijk ook op, en daar stond een heerlijk verkoelend windje.

10En die dijk, daar kan ik eigenlijk helemaal niet zo veel over vertellen. Gewoon lopen. Verstand op nul en blik op…..nou, het IJsselmeer. Mooi uitzicht, al dat water en al die bootjes. Gewoon puur genieten, en ik liep echt ook nog lekker. Aan het einde van de dijk kwam even een raar stukje. Linksaf, 300 meter lopen, en weer terug om vervolgens linksaf te slaan. Ach, het zal zo wel beter uitgekomen zijn denk ik. In de achtste kilometer liep ik Rob voorbij, ik herkende hem aan zijn barefoot schoeisel. Hij had verwacht dat ik al wel voor hem zou lopen, maar zo snel ben ik niet, en ik denk dat ik ook niet heel veel sneller meer ga worden. Ik weet eigenlijk ook niet of ik heel veel sneller wíl worden, want zo op mijn gemak lopen en ook nog genieten vind ik eigenlijk leuker dan mezelf helemaal het snot voor ogen lopen. Al zal ik wel tempotrainingen blijven doen, en als ik daardoor iets sneller wordt op wedstrijden zonder dat ik mezelf daar voorbij loop dan is dat natuurlijk mooi meegenomen.

Nog iets minder dan twee kilometer te gaan, en daar stonden een paar kinderen high fives uit te delen. Sommigen liepen zelfs een stukje mee met de lopers, zo lief! En aanmoedigen die kleintjes, heel lief om te zien. Een stukje verderop hoorde ik een percussiegroep, ik had op dat moment alleen even kortsluiting ofzo want ik zag ze nergens. Terwijl ze een kabaal maakte waardoor ik dacht dat het er niet maar 3 of 4 waren, dus over het hoofd zien was eigenlijk niet mogelijk. Pas toen ik er voorbij liep zag ik ze links van me zitten, en ik moest er eigenlijk wel om lachen dat ik ze bijna gemist had. En toen was het ineens nog minder dan een kilometer!

Daar liepen we een straatje in, en even waande ik me weer in Steenwijk. Het was alsof ik was opgepakt en in mijn oude woonplaats was neergezet, zoveel leek het erop. Maar ik liep natuurlijk nog gewoon in Hoorn. Ik liep op een of ander pleintje af, en daar hoorde ik dat mijn naam omgeroepen werd, wat was dat leuk! Met een brede grijns ging ik de bocht om voor het laatste stuk. Het pleintje lag toen aan mijn rechter hand. En wat er toen geb14eurde was in mijn ogen echt te gek voor woorden. Er was een loper met zo’n fel oranje shirt wat bij het startnummer zat die het lef had om dat plein gewoon af te steken! De vals speler, dat kan je gewoon niet maken. Nieuwsgierig als ik ben k15eek ik toch even wie het lef had om dat te doen, en wat denk je? Dat was een loper die al gefinisht was en daar op een terrasje had gezeten en mij nog even de laatste paar meters aan kwam moedigen. Mijn collega! Lachend om mijn eigen gedachten over een valsspeler liep ik nog even door, en terwijl ik mijn horloge uitdrukte op 1.10.11 kwam ik over de finish. Uiteindelijk was mijn officiële tijd 1.10.03, drie seconden boven mijn streeftijd, maar evengoed dik tevreden. Meteen door naar te trein om mijn tijd bij mijn pap en mam in de tuin onder het genot van een biertje te vieren. Maar eerst nog even lekker een ijsje, die had ik wel verdiend.