Running makes me happyVandaag mocht ik eindelijk weer eens trainen op mijn manier. De uitslag van de CT scan was goed, voor zover je van goed kan spreken, want ik weet nu nog steeds niet wat er precies aan de hand is. Maar goed, mijn hart is goed en op basis van die uitslag mag ik gewoon weer lekker gaan lopen. En dat is wat ik vanmiddag deed. Omdat er zondag 10 kilometer Groet uit Schoorl op het programma staat en ik daar eigenlijk dus niet genoeg voor getraind heb, ging ik vanmiddag eens proberen om 8 kilometer te lopen. Want als ik 8 kilometer kan lopen, moet tien kilometer ook lukken.

Ik was nog geen kilometer van huis en werd toen al overvallen door een gevoel. Een gevoel dat ik herkende, een gevoel dat een glimlach op mijn gezicht toverde. Geluk is het gevoel dat me overviel. Want dat is wat hardlopen met me doet, van hardlopen word ik gelukkig. Sinds mijn eerste halve marathon in oktober heb ik niet echt meer kunnen genieten van het lopen, ik was toch steeds bang dat er iets met mijn hart aan de hand zou blijken te zijn. Ik mocht niet voluit lopen, en bij iedere stap was ik toch wel een beetje bang dat ik neer zou vallen. Inmiddels weet ik dus dat mijn hart in orde is, de cardioloog gaf me groen licht om mijn trainingen weer te hervatten. En nu moet ik het vertrouwen in mijn lijf weer terug zien te krijgen.

Bij kilometer 2 heb ik even een korte stop gemaakt voor een schaamteloze selfie, een happy selfie. Ik durfde me nog niet af te vragen of ik de 8 kilometer die ik gepland had, ook daadwerkelijk zou lopen. Want eerlijk is eerlijk, ik vind het nog moeilijk voor te stellen dat ik ooit weer lange afstanden zal lopen. Toen ik eenmaal weer in de buurt van huis was begon ik er wat meer vertrouwen in te krijgen. Daar tikte ik de 5 kilometer aan en hoefde er dus nog maar 3.

groetuitschoorlEn ik moet zeggen dat het makkelijker ging dat ik had verwacht. Die 3 kilometer liep ik nog met gemak uit, en ik was toch wel blij dat het me lukte om 8 kilometer te lopen zonder dat mijn lichaam tegen sputterde. Het vertrouwen in mijn lichaam, in wat mijn lichaam kan, gaat wel terug komen. Komende zondag ga ik de uitdaging aan, en sta ik aan de start van de 10km Groet uit Schoorl. De doelen die ik voor dit jaar had ga ik bijstellen, hoe ik dit precies vorm ga geven weet ik niet. Maar dat ik lekker blijf hardlopen staat als een paal boven water. Ik kan er echt niet meer zonder.