Rondje5

Rondje Oudorp, de start

Afgelopen zondag heb ik mijn tweede wedstrijd gelopen, 5 kilometer bij “Rondje Oudorp” Een week eerder liep ik 00.36.41 en van  mijn eerste wedstrijd wist ik dat ik me daar mee liet slepen door de menigte en ik harder liep dan ik zou doen als ik alleen liep. Dat was de reden dat ik mezelf de opdracht gaf om onder de 35 minuten te finishen. Vraag me niet hoe, maar het is me gelukt.

rondje7

Zwaar

Voor de start had ik niet gedacht dat het zó zwaar zou worden. We liepen in de fikkende zon, en tijdens de eerste kilometer liep ik al zwaar medelijden met mezelf te hebben. Ik zou het nooit halen! In de eerste kilometer zat mijn hartslag al op 96% en ik even ging er door mijn hoofd dat ik de dag erna de krant zou staan:”onervaren hardloper overleden door oververhitting”.  Maar ik wist dat het goed zou komen, dat mijn lichaam aan zou geven wanneer ik moest stoppen. En dus stekkerde ik gestaag door.

rondje6Water! Water!

Er zouden twee drinkposten zijn, hierover had ik echt gemengde gevoelens. Als ik wat zou drinken zou mijn tijd oplopen, als ik niks zou drinken zou dat krantenartikel misschien wel waarheid worden (ik weet het, ik weet het, hydrateren is belangrijker dan een mooie tijd). Maar gelukkig boden ze, in tegenstelling tot mijn eerste race waar plastic bekertjes water werden uitgedeeld, flesjes water aan. Zo kon ik drinken én doorlopen, in gedachten maakte ik een vreugdesprongetje. Een paar slokken heb ik genomen, en gooide toen het flesje weg. Fout! Had ik nooit moeten doen, ik had hem eerst over mijn hoofd moeten kieperen!

Herkansingen

Gelukkig kreeg ik rond de 3 kilometer een herkansing. Het lukte me om zonder alles om te knikkeren tijdens het lopen een flesje te pakken. Even koelen, ik had echt het idee dat de stoom van me afsloeg zo warm had ik het. Niet heel veel later stond er nog een drinkpost, ik zat er echt behoorlijk doorheen, en even twijfelde ik of ik voor een bekertje met gele vloeistof moest gaan, ik vermoed iets van een sportdrank ofzo. Maar dat wordt een beetje een vieze bende als je dat over je heen gooit, en dus liep ik het bekertje voorbij en rukte gretig een flesje water uit te hand van meneer de water aangever (dankjewel!!!) Hup, weer een paar slokjes en de rest weer over me heen. Nog maar een klein stukje!

Rondjeoudorp

De Oudorpers

Wat een helden, de mensen die iedereen aan stonden te moedigen! We liepen een groot deel door de wijken van Oudorp, en heel veel mensen stonden of zaten lekker in het zonnetje de voorbij stormende kudde hardlopers aan te moedigen. Zonder deze mensen was het nóg zwaarder geweest. Bij ieder groepje dat er stond vond ik de kracht om toch  nog even op stoom te blijven en mijn tempo aan te houden. Die lieve knul van een jaar of 10 was helemaal geweldig! Iedereen die wilde kon van hem een high five krijgen, en ik heb er ook maar een gehaald. Ik denk dat hij geen flauw idee heeft wat dat met een hardloper doet die eigenlijk alleen nog maar kan denken aan hoe ver het nog is, hoe moe ze is en hoe zwaar het wel niet is. Bedankt jongeman, dat je met je high five mij naar de finish hebt gestuurd die nog iets  meer dan een kilometer verder lag.

rondje3

De finish, eindelijk, de finish!

Ik kwam het park uitlopen en zag de brug waar we op de heenweg vanaf denderden. Vanaf denderden, dat betekende dus dat ik er nu tegenop moest. Ik kon niet meer en mijn hart ging zo tekeer dat ik weer even aan het krantenartikel van het begin van de wedstrijd moest denken. Toch stiefelde ik door, het was nu nog maar een klein stukje, het ergste was achter de rug. Ik liep nog steeds hard en heb niet hoeven wandelen, en zo wilde ik ook de finish over. De brug was voorbij, een klein stukje rechtdoor, dan de weg over, met een bocht naar links en daar in de zalige schaduw lag de finish! Ik hoorde mijn dochter roepen “Goed gedaan mama!” en Robbie roepen “Je bent ver onder de 35 minuten binnen!” waar ik alleen maar op kon antwoorden “Niet!!!” Ik kon me namelijk écht niet voorstellen dat ik dat zou halen, mijn horloge had immers de hele weg aangegeven dat het krap zou worden, en omdat het zo heet en zwaar was had ik onderweg mijn doel bijgesteld naar binnenkomen onder de 40 minuten. De klok werd steeds scherper, en het stond er echt!!!! Met 00.34.07 kwam ik over de finish. Moe maar zeer voldaan. Met knuffels en lieve woorden ben ik onthaald, het was een race om nooit te vergeten (en die ik volgend jaar weer loop, alleen dan de 10 kilometer)

En verder?!

Thuis zat ik nog zo in die roes, dat ik me meteen maar heb ingeschreven voor het volgende evenement. 4,5 Engelse mijlen tijdens de Marktstadrun op 30 Augustus in Purmerend. Ik kan niet wachten! En ik train natuurlijk lekker door. Voor langere afstanden, en snellere 5 kilometers met als doel de Dam tot Dam in 2016.