road to half a marathon6.15 Op maandag morgen, hoor ik een wekker die heel zachtjes naar me roept….Wake up! Time for your first steps on the road to half a marathon!  Ik kan je vertellen dat ik meteen klaarwakker was, ik had er zin in! Eerst maar even broodjes maken voor Sas en zorgen dat ze op tijd op de fiets zit, deze week extra belangrijk want ze heeft deze week proefwerkweek. Zelf ook nog even wat eten en om half acht gingen we samen de deur uit. Allebei om keihard te bikkelen.

Lopen met Coldplay

Mijn route had ik gisteren al uitgezet, en mijn muziek ook al uitgekozen. Coldplay zou mij vandaag vergezellen tijdens mijn toch van maar liefst 16 kilometer. Zoals de meeste van mijn loopjes begon ook deze op de Middenweg, en daar kwam ik al snel tot de conclusie dat ik de juiste keuze qua kleding had gemaakt. Mijn eerste keuze was een ¾ tight en een T-shirt, maar uiteindelijk ging ik de deur uit met wel díe tight en een hemd in plaats van een T-shirt.

Die Middenweg viel me vandaag alles mee, maar dat is op zich ook niet zo heel raar want die was vandaag maar 1/8 van mijn hele route en dus naar verhouding maar een klein stukje. En zo voelde het ook, al liep ik wel gedurende die eerste twee kilometers na te denken of ik 16 kilometer uberhaupt wel zou kunnen lopen. Ik wílde dit helemaal niet denken, maar ik kon er niks aan doen. Gelukkig was deze gedachte op een gegeven moment ook zomaar ineens verdwenen.

De Dijk

IMG_2482Na een kleine 2,5 kilometer liep ik de dijk op die ik de komende 9 kilometer zou volgen. Ooit heb ik eens de tip gelezen dat het goed is om zulke afstanden in stukjes te hakken, en dat had ik nu ook gedaan. Het eerste stuk was 5 kilometer, en dat punt was bij Oterleek. Even een paar slokjes water, een schaamteloze selfie en fris als een hoentje ging ik weer verder. Onderweg kreeg ik, ondanks de oefeningen die ik voor mijn heupen heb, wat last van mijn linker heup. Bij de ingang van Molendijk wilde ik even rekken, maar toen ik daar aankwam was het al weer weg gezakt.

Goudvissen

De volgende mijlpaal was het 8 kilometer punt, acht kilometer betekende dat ik al op de helft was. Maar voor ik hier aankwam werd ik nog even geraakt door wat er op dat moment allemaal aan de hand was. Ik liep daar, helemaal alleen op die lange dijk. IMG_2484De zon op mijn hoofd, de wind door mijn haar. Muziek in de vorm van de wind die door het riet blies in mijn rechter oor (ik had mijn rechter oortje uitgedaan zodat ik het verkeer dat eventueel van achteren naderde aan kon horen komen) en Everglow van Coldplay in mijn linker oor.

Ik weet niet wat het was dat er op dat moment gebeurde, maar ik voelde me daar zo in en in gelukkig. Het was een moment dat er even helemaal geen verkeer om me heen was, hier voelde ik even dat eenzaamheid soms ook een fijn gevoel kan zijn. Alleen ik, de wind, de muziek, de natuur. Het kippenvel kroop over mijn lijf, en ik kon wel janken van geluk. En ineens was daar de Gouden Karper, ik had er al 8km op zitten en was al op de helft.

Geen woorden, maar daden?

IMG_2486Het volgende punt waar ik heen zou lopen was de brug naar Hensbroek, en dit was vlak voor het 10 km punt. Inmiddels kreeg ik wel weer wat last van mijn linker heup, maar het lukte me toch om door te lopen tot die brug. Even snel wat drinken, nog wat foto’s, even de benen rekken en hobbelen maar weer. Anderhalve kilometer na die brug mocht ik eindelijk de dijk af, al moet ik zeggen dat het me alles mee is gevallen om zo lang op nagenoeg rechte wegen te lopen. Het deed me een beetje denken aan de verhalen die ik wel eens hoor en lees over de marathon van Amsterdam. Marathon…Dat woord blijft zich af en toe aan me opdringen. Wie weet ooit?!

Wie hou je nou voor de gek?!

En ineens liep ik weer op de Jan Glijnisweg. Die weg is er een waarmee in mezelf schandalig voor de gek kan houden. De Jan Glijnisweg is op een bepaald punt maar 1,8 km van mijn huis verwijderd en dus kon ik mezelf nu voorhouden dat ik er al bijna was, want wat is nou 1,8 kilometer…Alleen was het vanaf het punt op de Jan Glijnisweg waar ik op dat moment stond nog bijna 5km. Niet oveIMG_2547r nadenken, gewoon doorstekkeren.

Bij de 13 kilometer zat ik er wel een beetje doorheen, ik wilde niet meer. Ik kon niet meer. Alles deed pijn, maar ik weet dat dit geen blessure was, het was alleen mijn lichaam dat protesteerde omdat het niet gewend is aan deze afstanden. Op mezelf inpratend dat ik geen pijn hád, maar alleen maar dácht dat ik pijn had. Dat ik er al bijna was. Dat ik al 13 kilometer gelopen had, en de resterende drie dus nog maar een klein stukje waren.

Uiteindelijk kwam ik na 2.01.16 weer thuis, waar ik nog even doorliep om goed uit te lopen. Toen ik eenmaal wandelde zakte alle pijn ook al snel weer weg. Mijn hemel, wat een afstand. Wat ben ik trots op mezelf, wat ben ik van ver gekomen! Twee jaar geleden nog niet in staat om een halve minuut hard te lopen en vandaag gewoon 16 kilometer gelopen! Amsterdam, ik kom eraan!