Parijs, de stad van…..terreur

Parijs, de stad van.....terreurZaterdagochtend 14 november. Ik wordt vroeg wakker, kan niet meer slapen. Omdat het nog vroeg is doe ik wat ik altijd doe als het buiten koud en in mijn bedje nog lekker warm is en ik er eigenlijk toch nog niet uit hoef. Ik pak mijn telefoon en ga even de sociale media langs waarop ik actief ben. Althans, dat is de bedoeling. Verder dan Instagram kom ik niet, het eerste dat ik zie als ik Instagram open is een afbeelding die me meteen weer even terug brengt naar gisteravond, even na tienen kwam er een bericht binnen op NU.nl over een schietpartij in Parijs. Na wikken en wegen, de wereld staat momenteel in de fik met al die terreur en ik wil eerlijk gezegd niet alles meer weten, besluit ik toch om het even snel te lezen. Het is immers “om de hoek” De eerste berichten waren nog niet van dien aard dat ik er bang van werd, en dat is positief want tegenwoordig hoor je zoveel ellende op het nieuws dat het langzaam maar zeker mijn leven wel begint te beïnvloeden. Maar bij het zien van de afbeelding op Instagram weet ik het. Onze wereld zal nooit meer het zelfde zijn. imageParijs is aangevallen door terroristen. Zeker 120 mensen vonden hierbij de dood, maar ik ben bang dat de getallen nog op zullen lopen. De Franse grens is afgesloten, de noodtoestand is afgekondigd. En ik ben bang. Ik schijt in mijn broek. Hoe moeten wij nou leven in een wereld die zo verziekt is, hoe moeten wij ons veilig wanen in een wereld waarin je ieder moment gewoon geëxecuteerd kan worden? De afgelopen tijd keek ik bijna geen nieuws meer, ik wil niet weten welke groepering er ergens op de wereld mensen af slacht. Het was allemaal ver van mijn bed, maar nu….In Parijs, waar ik 3 maanden geleden met mijn dochter nog rond liep…..Waar de dochter van vrienden twee weken geleden nog met school was…..Ik wil niet weten hoe dichtbij het allemaal komt, maar het is nu té dichtbij om het nog te kunnen negeren. De dag dat terrorisme ook Nederland bereikt in een omvang die niet meer te bedwingen is, komt steeds dichterbij en ik weet niet hoe ik mezelf, mijn kind, mijn familie en vrienden hier tegen kan beschermen. Ik, die altijd dingen wil doén om een probleem op te lossen, voel me machteloos tegen zoveel geweld. Ik ben bang. De wereld waarin wij leven moet ieder moment alert zijn op terreur, ieder moment kun je iemand tegen komen die vindt dat hij of zij het recht heeft om je leven te nemen. Machteloos en bang, hoe zet je dat weer om naar een onbezorgd leven, ik heb werkelijk geen idee……