Over Sonja

Over SonjaJuni 2014. Stel je eens voor: Je wordt op maandag wakker, lekker 2 dagen weekend achter de rug, en je voelt je gewoon niet fit. Niet grieperig ofzo, maar alles onder mijn middel deed pijn. Zere heupen, beurse knieën, knarsende enkels. Ik hoor je denken, je hebt vast iets gedaan wat je niet gewend bent. Nou nee, ik had alleen maar de week ervoor net als iedere andere week, 4 dagen gewerkt. 4 Dagen staan, ik werk namelijk als verkoopster in een winkel. Maar nu komt het probleem….Ik was veel te zwaar! Ik was gewoon vreselijk veel te zwaar, en daar begon mijn lichaam nu tegen te protesteren. Die maandag kon ik amper nog lopen, maar de dag daarna zou mijn 4 daagse werkweek gewoon weer beginnen. Als een mokerslag trof me het besef dat ik, als ik niet als krakkemikkig oud vrouwtje wilde eindigen, ik nú iets moest gaan ondernemen.

Ik heb er nooit aan gewild, ik vond altijd dat het met mij nog wel meeviel. Er waren anderen die nog veel zwaarder waren dan ik, díe hadden het pas slecht. Afvallen vond ik niet nodig, fit en gezond vond ik maar een modeverschijnsel. Zelf vond ik dat ik wel fit en gezond genoeg was, ik ging immers iedere dag helemaal op de fiets naar mijn werk. Lekker sportief toch, iedere dag wel 3 hele kilometers heen en dus ook weer 3 hele terug. Inmiddels kan ik er wel om lachen, 6 kilometer per dag fietsen beschouwen als een hele prestatie. In die tijd was ik ook nog eens iemand  met een enorme afkeer van trends. Als iedereen op zijn gewicht ging letten, dan deed ik het juist lekker niet. Overgewicht was in mijn ogen ook een modeverschijnsel, en met die houding heb ik helaas toch een groot deel van mijn leven verpest. Ik kon wel janken, was vreselijk verdrietig om wat ik mezelf al die jaren heb aangedaan! Maar daar wilde ik niet te lang bij stil staan.

Hoe erg het op die bewuste dag met mij gesteld was laat ik je hier zien:

1,64 meter. 98 kilo. BMI 36,4!!!!!

bminieuw

Ik heb op een aantal verschillende websites mijn BMI opnieuw berekend, hopend op een iets milder vonnis. Maar helaas, keer op keer kwam er toch echt extreme obesitas uit. Extreme obesitas. Licht wanhopig, want hoe moet dit in hemelsnaam ooit nog goedkomen, ben ik allerlei informatie op internet gaan zoeken. Echt vrolijk werd ik daar niet van. Eigenlijk las ik overal zo’n beetje het zelfde, roep hulp in want je leven is in gevaar. En dat wilde ik absoluut niet. Ondanks de verontrustende berichten wilde ik het eerst zelf proberen, als het echt niet zou lukken kon ik altijd nog hulp inschakelen. En zo toog ik die dag naar Alkmaar om sportkleding te  gaan kopen. Ik schaamde me dood in die veel te kleine pashokjes (die nu, twee jaar later, ineens een stuk groter lijken) Het zweet gutste van mijn lijf door de inspanning om alleen maar wat kleding te passen.  Het dieptepunt was bereikt, het kon vanaf dat moment alleen nog maar beter gaan.

s Middags ben ik met knikkende knieën naar de sportschool gegaan om me in te schrijven. Doodsbenauwd voor veroordelende blikken en gefluister achter mijn rug stapte ik naar binnen, en daar werd ik al snel gerust gesteld door de dame bij wie ik me inschreef. Binnen een kwartier stond ik voor het eerst in jaren op een crosstrainer, ik dacht dat ik dood ging! Maar als ik zou stoppen wist ik zeker dat dat sneller zou gebeuren dan bij een niet veel te zwaar persoon. Ik zwoegde dus gestaag door, trots op mezelf toen ik na anderhalf uur weer naar buiten stapte.

Week na week ging voorbij, van twee keer per week sporten ging ik naar drie keer per week, en na een tijdje leek het me wel leuk om ook eens te proberen om hard te lopen. Ik kon altijd zo jaloers worden op hardlopers als ik ze voorbij zag komen! Met het schaamrood op mijn kaken ging ik de straat op, maar dat hardlopen bleek nog niet zo makkelijk als het eruit zag! Als ik een half minuutje gerend had kón ik niet meer! Toch gaf het me zo’n goed gevoel dat ik doorzette. Zonder begeleiding, geen idee waar ik mee bezig was. En dat brak me helaas op. Ik kan je vertellen dat zomaar uit het niets gaan hardlopen als je zo zwaar bent als ik was, niet goed is voor je onderstel. Het oordeel: Achillespeesblessure. Met oefeningen en fysiotherapie kwam ik er weer bovenop (en ging daarna nog twee keer goed op mijn spreekwoordelijke bakkes) tot ik in januari 2015 Hardlopen met EVY ontdekte. Zij heeft me in 10 weken geleerd om 5 kilometer hard te lopen. Zonder blessure welteverstaan. Inmiddels het oktober 2016 en heb ik mijn droom, het lopen van de Dam tot Dam, in vervulling laten gaan en heb ik zelfs op 16 oktober mijn eerste halve marathon gelopen!  Naast het hardlopen ga ik ook een keer per week naar de sportschool voor de nodige kracht training, 5 a 6 uur sporten in de week is voor mijn inmiddels heel normaal. Door deze nieuwe leefstijl ben ik inmiddels 26 kilo afgevallen, en die komen er niet meer bij.

image

Op dit blog wil ik met jullie delen wat me bezig houdt op het gebied van sport, gezondheid en lekker in je vel zitten. Omdat ik denk dat het voor iedereen is weggelegd. Door hier te schrijven hoop ik dat ik mensen inspireer om te stoppen met die malle hypes, die zogenaamde diëten die je beloven binnen een maand tien kilo kwijt te raken. Gezond eten en genoeg bewegen, dat is voor mij de enige manier om fit, gezond en happy te zijn. nognietecht12