Op weg naar de halve marathonDe tijd gaat zo snel! Alsof het gisteren was dat ik me inschreef voor de halve marathon die ik in oktober in Amsterdam ga lopen. Op dat moment hoefde ik nog niet echt na te denken over de afstand die ik daar ga lopen. 21,1 kilometer, ach, dat zou ik wel even fixen. Tijd zat om me voor te bereiden. Inmiddels is het juni, en over een kleine 4 maanden is het zo ver. Dan moet ik het waar gaan maken, mijn fans trots maken en mezelf overtreffen. Dus staan de komende vier maanden in het teken van die 21,1 kilometer. Op weg naar de halve !

Opolderweg oterleekm vijf voor tien ging ik de deur uit, en ging meteen weer terug. Het regende namelijk, en ik wil niet met regen de deur uit als het niet nodig is, dus ik besloot de bui even af te wachten. Vijf minuutjes later was het droog, en ging ik naar buiten. Richting Jan Glijnisweg, en daar zou ik Oterleek in duiken. De Polderweg op, daar zag ik best tegenop omdat ik daar een keer eerder liep en er geen einde aan leek te komen. Maar diezelfde Polderweg viel me nu alles mee, en toen ik thuis terug keek bleek die weg maar anderhalve kilometer te zijn. Druk gemaakt om niks dus. Wel enorm genoten van het uitzicht, want in de verte hing een enorme donkere lucht en zag ik een bui naar beneden komen. Wat een genot!

huygendijkNa die anderhalve kilometer sloeg ik linksaf de Huygendijk op waar ik ook een prachtig uitzicht had op een geweldig polder landschap. Een Molengang aan mijn rechterhand, een verlaten dijk recht voor me, en ik maar lopen. Ik liep daar nog steeds heerlijk, mijn hartslag nog steeds goed, geen pijn in mijn lijf en lekker opgewekt. Na anderhalve kilometer ging de Huygendijk over in de Oostdijk, die ik 2 kilometer zou volgen om vervolgens linksaf te slaan richting Rustenburgerweg.

En daar begon ik voor het eerst even te merken dat ik toch al wel een tijdje onderweg was. Ik had toen nog 4 kilometer voor de boeg, en ik begon me serieus af te vragen of ik door moest lopen of beter kon stoppen. Mijn knieen begonnen namelijk een beetje vervelend aan te voelen, maar niet echt pijn. Ik besloot dus om door te gaan, omdat het niet echt pijnlijk was maar vooral gewoon vervelend aanvoelde. Bij de 10 kilometer begon mijn onderlijf te verkrampen, echt ontspannen kon ik niet meer lopen, maar ik wilde per sé die 12 kilometer volmaken.

Molengang rustenburgMijn heupen, mijn linkervoet en beide knieën werden nu serieus gevoelig maar ik liep gewoon door omdat ik serieus niet het idee heb dat het en lopersknie is, maar een kwestie van spieren is. Wel besloot ik ter plekke om woensdag niet te gaan lopen, maar mijn skeelers weer eens uit de kast te pakken, even mijn onderstel wat gelegenheid geven om te herstellen. En morgen even met mijn trainer in overleg. Die twaalf kilometer liep ik uiteindelijk gewoon uit, en de rest van de dag ging ik lekker met de pootjes omhoog. Genieten van het weekend.