Raceday!

Eindelijk weer eens een wedstrijdje lopen, het was natuurlijk al even geleden. De hele week hield ik mijn hart vast voor het weer, er werd 28 graden voorspeld! En aangezien ik in principe niet loop als het heet is, was het echt een uitdaging. Hoe zou ik dit aan gaan pakken?! Met wat tips die ik kreeg op de Facebookgroep “Ik loop hard” kreeg ik er uiteindelijk wel vertrouwen in. Zo legde ik vlak voor ik van huis ging met pijn in mijn hart mijn grote liefde Polar aan de kant. Vandaag zou ik op gevoel gaan lopen en niet op tijd. Ook mijn hartslag zou ik niet in de gaten gaan houden, tijdens Rondje Oudorp liet ik mijn hele race bepalen door het feit dat mijn hartslag veel hoger lag dan normaal en hierdoor kon ik niet echt genieten. Dat wilde ik niet nog een keer, en dus liet ik hem achter, mijn fijne klokkie. Toen ik om half een de deur uit ging was het zwaar bewolkt en heerlijk qua temperatuur! Ik zag het nog helemaal goed komen met het weer, maar helaas… Toen we eenmaal bij de startvakken stonden te kijken naar de start van de halve marathon brak de zon door en werd het toch al flink warmer. Aangezien ik nog in moest lopen heb ik daar maar een dubbel nuttig loopje van gemaakt, ik had namelijk mijn drinkgordel in de auto laten liggen omdat het toch niet zo warm was. Ik heb hem toch maar opgehaald.

marktstadrun

De sfeer

Was echt geweldig! Je kon de spanning en het enthousiasme voélen. Zelfs de warming up, die ik bij mijn eerste twee wedstrijden een beetje een beschamende vertoning vond, was leuk. Ik kon dan ook niet anders dan meedoen (en er is bewijs, mijn vader heeft er een filmpje van gemaakt) Het aftellen naar het startsein zorgde voor kippenvel op mijn armen, ondanks het zonnetje dat inmiddels echt flink brandde. Wat een topsfeer.

De eerste kilometers

De eerste kilometer ging prima, en ik wist dat het de eerste kilometer was omdat er een bordje langs de weg stond met de afstand erop. Dat ging goed, als ik zo bleef lopen zou het allemaal wel goed komen. Maar al snel werd het steeds warmer en zwaarder. En omdat er na de eerste kilometer nergens meer iets stond waarop ik af kon lezen hoe ver ik al was, zat ik voor mijn gevoel ook vast. Ik had echt geen flauw idee hoe ver ik nog moest, en op het moment dat ik een beetje gewend was aan de warmte hád ik nog iets kunnen versnellen. Maar ik durfde het niet aan omdat ik niet wist hoe lang het nog lopen was. Bij de eerste drinkpost nam ik een bekertje water dat ik te snel achterover goot. Ik kreeg het gevoel alsof ik net een wedstrijd hamburger eten achter de rug had, zo vreselijk vol zat ik. En daardoor, ja hoor, kreeg ik steken in mijn zij.

msr

Vertraging

Ik moest dus echt even gas terug nemen, anders zou ik een stuk moeten gaan wandelen, en dat was wel het laatste wat ik wilde. Het langzamer lopen hielp, na een tijdje werden de steken minder en kon ik weer iets sneller gaan lopen. In tegenstelling tot mijn eerste twee wedstrijden werd ik niet alleen ingehaald, maar haalde ik ook een flink aantal lopers in. Niet dat dat nou mijn doel is, maar het is leuk om te zien dat ik al sneller loop dan een half jaar geleden. En trots stampte ik dus door. Voor me liepen een vader met zijn zoon van een jaar of 10 gezellig te babbelen, wat een kanjer, dat joch! Deze man vertelde dat we vanaf de “stadjesbrug”, en die was al in zicht, nog ongeveer een kilometer lopen was. We waren er dus bijna!

image

Het laatste stuk

Het laatste stuk ging ook prima. Toen ik vorige week mijn startnummer op ging halen heb ik, zo bleek vandaag, gelopen op een deel van het parcours. Ik wist dus dat toen ik daar liep, ik er echt bijna was. Nog maar een beetje versnellen dan! Maar dat brak me al snel op, ik voelde de steken weer opkomen. In de verte zag ik bordjes staan met de laatste meters, en ik besloot om de laatste 500 meter even flink uit te sloven en écht los te gaan (terwijl ik dit schrijf lach ik me rot, je moet je bedenken dat “echt los gaan” bij mij nog steeds onder de 10 km per uur is) En zo geschiedde het. De laatste 500 meter heb ik gerend als Forrest Gump die op de hielen gezeten wordt. En zo holde ik, aangemoedigd door mijn lieve dochter, papa en mama én de omroeper die me bij mijn naam over de finish praatte, over de lijn. Ik heb het gewoon gehaald, wat mij betreft loop ik hem volgend jaar weer, ik denk dat ik dan voor de 8EM ga. Mooie voorbereiding op de Dam tot Dam