Lange duurloop, 14-11-2015

imageIk wil eerst even pronken…. Woensdag 11 november had ik de eer om mijn 38ste verjaardag te mogen vieren, en kreeg ik van mijn ouders een cadeaubon om een paar nieuwe hardloopschoenen te kopen. Dit zijn ze geworden, dit zijn de stappers waarmee ik op 16 oktober 2016 de halve marathon van Amsterdam ga lopen. En ik heb me al ingeschreven, ik kan niet meer terug!

image

Vandaag was het “lange duurloopdag” en hoe graag ik ook op mijn nieuwe sloffen naar buiten wilde, ik ben maar zo verstandig geweest om het niet te doen. Vorige week liep ik 12 km, en vandaag wilde ik er wederom een kilometer aan vast plakken, het leek me verstandig om dat te doen op mijn oude schoenen, die nog wel even mee kunnen. En zo ging ik vanmiddag lekker op weg. Ik had een route uitgestippeld door 2 dorpen en het randje van de stad. Eerst richting mijn werk, ik liep lekker met de wind in de rug, hield het tempo mooi op 7,5 km/u. Vlakbij mijn werk ging ik linksaf richting de spoorwegovergang, onder de tunnel door, op weg naar Broek op Langedijk. En daar kreeg ik even een klap van de wind. Die was toch wel pittig! Maar het lukte me om rustig te blijven en door te lopen met eenhartslag onder de 90%, voor mij is dat heel wat.

 

 

 

image De volgende paar kilometers ging het eigenlijk wel lekker. Ja het waaide, maar ik kon evengoed mijn tempo lekker vasthouden en mijn hartslag nog steeds naar mijn zin. Na een tijdje liep ik Sint Pancras in, op weg naar de Bovenweg. Ik ga daar, serieus, nooit meer lopen. Wat een ongelooflijk lang rot eind is dat! Er komt geen eind aan! Geen echte stoep, maar een lekker schuin aflopend randje klinkers waar je, als je even niet oplet, zo lekker je enkel op kunt verzwikken. Wat gelukkig niet gebeurde. imageOver die hele Bovenweg valt eigenlijk niet meer te zeggen dan dat ik er niet meer zal gaan lopen, hoe schattig sommige stukjes van dit kleine dorpje bij mij om de hoek er ook uit zien.

 

 

 

 

imageIk meende me te herinneren dat ik, als ik eenmaal bij het spoor zou zijn het einde van dat lange rotstuk in zicht was.¬†Helaas was dit niet het geval, het ging nog even door. Ik had het echt helemaal gehad en begon te twijfelen of het wel zo’n goed idee was geweest om 13 kilometer te gaan lopen. Gelukkig kreeg ikimage mijn gedachten vrij snel weer onder controle, ik wist dat ik het zou kunnen en liep dus gestaag door. Eenmaal Sint Pancras uit was het nog maar een klein stukje, bedacht ik me. En ik moest lachen om mijn eigen inwendige gesprek. Op het punt dat ik dit dacht, oprecht vond dat het nog maar een klein stukje was, moest ik nog 4 kilometer. 4 Kilometer, en dat vond ik een klein stukje, vind ik nog steeds trouwens. Dat wat ik aan het begin van mijn hardloopavontuur als een afstand die ik nooit zou halen beschouwde, zag ik nu als een klein stukje! En dat laatste stukje bestond uit de Nollenbrug, Strand van Luna, die “Goeie ouwe” Middenweg en dan was ik er. Ik kreeg het de laatste 2 kilometers wel behoorlijk zwaar hoor. Pijntjes waarvan ik wist dat het alleen was omdat mijn lijf niet aan deze afstand gewend is. Ik wilde bijna opgeven en stoppen bij 11,5 kilometer, maar ik wist ook dat dit een strijd zou was tussen mijn lijf dat zegt dat ik moet stoppen, en mijn hoofd dat weet dat ik die anderhalve kilometer ook aan kan. Dus ging ik nog even door. Tot de 13.