Lange duurloop van Obdam naar HeerhugowaardKwart over zeven op zondag morgen…Nou, eigenlijk om drie minuten over half elf, maar goed. De grote vraag op dat moment was of ik, zoals op mijn trainings schema staat, morgen 14 km ga lopen of vandaag. Of misschien vandaag een klein rondje, want ik hád een zin om te gaan! Maar stel dat ik het verziekte voor morgen als ik nu zou gaan, dan zou die lange duurloop niks meer worden… Na wat advies op “Ik loop hard” besloot ik vandaag te gaan…..

Even een route uitzetten op afstandmeten.nl en dan maar even mijn pap bellen. Ik wilde namelijk vanuit Obdam naar huis gaan lopen, en met het OV ben ik dan bijna langer onderweg dan dat mijn duurloop zou duren. Maar gelukkig heb ik een heeeele lieve papa. Met een vrije dag. En een auto. En zo werd ik om een uur afgezet op het station (jahaa, Obdam is dan wel klein maar heeft toevallig wél een station!) Nog even vertellen hoe ik zou lopen, route even doorsturen zodat ze weten waar ik uithang en dan maar lekker gaan.

IMG_3637Toen ik vanmorgen het besluit nam om te gaan was het lekker zonnig, maar inmiddels was het zwaar bewolkt en viel het me op dat het toch wel aardig hard waaide. En ik zou hem bijna de hele weg tegen hebben. Balen. Of toch niet, want dit is natuurlijk wél lekker om alvast wat te oefenen voor Egmond. Dus besloot ik maar gewoon te leren genieten van harde wind. Hoewel, hard…Vergeleken met de windsnelheden die in Januari wel eens langs de kust razen viel een windkracht 5 natuurlijk wel mee. Al was het af en toe flink bikkelen op de dijken.

Even leek het erop dat ik de 14 niet zou gaan halen. Niet omdat ik het niet kan, maar omdat ik ergens in Hensbroek de weg die in nog zó in mijn hoofd had geprent tóch gemist had. Maar later bleek dat ik via de weg die ik wel nam op het zelfde punt uit zou gaan komen. Hoefde ik thuis mooi niet nog een keer de straat op en neer om de gewenste afstand te lopen.

IMG_3657Net voorbij Rustenburg kwam ik er achter dat wanneer ik mijn route aan de andere kant van het water zou lopen, ik veiliger liep maar evengoed de juiste afstand zou lopen. Dus besloot ik ter plekke om dat dan maar te doen, al ben ik onderweg een mevrouw tegen gekomen die het nodig vond om met een flinke snelheid op een smalle dijk mij te passeren op het moment dat er net aan de andere kant net een fietser reed. Het ging net goed… Die dijk was wel even een momentje dat ik me weer even realiseer hoe mooi de omgeving waarin ik woon eigenlijk is! En op de lange afstanden die ik loop ontdek ik ook nog eens plekken waar ik nog nooit geweest ben!

En toen was ik ineens halverwege, ik voelde me nog lekker fit, kon de hele wereld aan. Ik had me voorgenomen om hier mijn gel te nemen, op deze run had ik een Etixx energy gel met limoensmaak meegenomen. Het viel me op dat ik deze verpakking makkelijker open kreeg dan de SIS gel twee weken geleden, pluspunt een was een feit. Maar de smaak! Jeetje, ik schrok ervan! Ik had gerekend op de smaak van warme limonade die wat bobbelig en glad zouden aanvoelen. Maar deze gel smaakte, realiseerde ik me pas toen ik over de eerste schrik heen was, naar hoestdrank. Je weet wel, die kruiden variant. En stiekem vind ik die smaak wel lekker!

De textuur was ook beter dan de SIS, dit was een homogene massa en dat beviel me wel. Pluspunt twee! Het derde pluspunt vind ik de hoeveelheid, het is net genoeg. De SIS ging er op het laatst tegen heug en meug in, en deze was op op het moment dat ik dacht dat ik niet meer hoefde. Het zal met de SIS ongetwijfeld de bedoeling zijn dat je deze niet in een keer opgebruikt, maar een aangebroken zakje gel en Sonja zijn waarschijnlijk geen goede combi. Kortom, mijn keuze voor de halve marathon van Amsterdam is Etixx.

IMG_3679Terug naar mijn duurloop, inmiddels was ik al bijna bij Oterleek en hier begon ik even te twijfelen welke kant ik ook al weer op moest voor de juiste afstand. Ik koos voor de langere route en die bleek achteraf juist. Achter de dijk had ik verwacht dat ik wel wat minder last van de wind zou hebben, maar dit mocht helaas niet zo zijn. Maar hee, ik had nog energie genoeg dus die wind zou ik blijven trotseren! Tot aan de Jan Glijnisweg en daar draaide ik eindelijk uit de wind. En daar voelde ik me onoverwinnelijk, en kwam alwéér de gedachte aan een “pest pleuriseind lopen” in me op. Als je geen idee hebt waar ik het nu over heb moet je de film “de Marathon” maar eens kijken. Ik geloof dat ik er inmiddels echt serieus aan toe ben om de mogelijkheden voor Rotterdam 2018 eens onder de loep te nemen. Wordt uiteraard vervolgd.

IMG_3677Inmiddels was ik bijna thuis, ik moest alleen nog even die rotbrug over de Oosttangent bedwingen. Is normaal gesproken al niet mijn favoriet, maar na 13 kilometer zie ik er altijd tegenop als tegen een, euh, nou brug dus. Maar ik rende er zonder problemen tegenop. Stuiterend kwam ik thuis, wat was dit een heerlijke training! Over drie weken ga ik met twee vingers in mijn neus de Dam tot Dam lopen, ik heb er zin in!