5102015

Half acht, dochterlief loopt met me naar beneden om haar fiets te pakken. Op weg naar school. “Doe voorzichtig met die mist, meis!” Heerlijk, zo vroeg uit de veren en lekker vroeg op pad voor een lange duurloop. Ik zet mijn horloge aan en trek de mouw van mijn longsleeve eroverheen. Tijd is nu niet belangrijk, ik ga er vandaag een kilometertje aanplakken. Uitlopen is belangrijker dan een mooie tijd. En zo loop ik lekker vroeg door de potdichte mist. Onderweg nog flink wat schooljeugd moeten ontwijken, en zelf een aantal keer “voor je kijken!” of “pas op!” moeten roepen om een aanrijding te voorkomen. Volgende keer maar een route uitstippelen waar het wat rustiger is, het scheelde een paar keer niet veel! De hele weg eigenlijk wel constant gelopen, de eerste helft was dat lastig omdat ik sneller kan maar dit niet wilde. Tot ongeveer 8 kilometer ging het redelijk, maar daarna kakte ik helemaal in. Inmiddels loop ik lang genoeg om te weten dat ik vooral niet moet luisteren naar dat stemmetje dat zegt dat ik moet stoppen, en dus liep ik door. De laatste kilometer mezelf oppeppend en op mezelf inpratend heb ik die 11 gehaald! Mijn verkoudheid is gelukkig helemaal over, dus ik heb geen last gehad van snot, zoals afgelopen week met mijn tempotraining.