Zo, en nu is het hardloop jaar ├ęcht begonnen. Afgelopen zaterdag al op hort geweest met mijn dochter en de dochters van vrienden die het hardlopen ook wel eens uit willen proberen. Gisteren kon ik me er ├ęcht niet toe zetten om om kwart voor acht mijn bed uit de gaan terwijl de regen met bakken uit de lucht kwam, en dus moest ik vandaag tussen de bedrijven door maar een loopje zien te doen. Ik ging op pad zonder plan, ongeveer 5 kilometer had ik in mijn hoofd. Het werd uiteindelijk een lange duurloop.

Geen plan

lange duurloopVandaag had ik geen route uitgestippeld, ik zou wel zien waar ik uit zou komen. Inmiddels weet ik in alle richtingen vanaf mijn huis wel hoeveel 5 kilometer is. De eerste kilometer ging zoals verwacht weer lekker zwaar, ik vraag me regelmatig tijdens die eerste 1000 meter af waarom ik het ook al weer allemaal doe. Al rennend besloot ik de brug over te gaan richting Oterleek, en daar zou ik via de Jan Glijnisweg en het Park van Luna weer terug gaan. Maar tegen de tijd dat ik bij Oterleek aankwam liep ik zo lekker dat ik besloot het dorp door te rennen en daar rechtsaf de dijk op de draaien. Eenmaal aan het einde van de Dorpsstraat besloot ik over te steken en de route die in oktober zo schandalig de mist in ging, je kunt hier lezen hoe dit gebeurde, nu alsnog tot een goed einde te brengen. En dit ging gelukkig helemaal goed! Onderweg nog even een paar schaamteloze hardloopselfies gemaakt, en de route vervolgd.

Een goede houding

Het ging tot ongeveer halverwege goed met mijn voornemen om onderweg niet naar mijn tijd en snelheid te kijken. Toch ben ik er nu wel blij om, toen ik eenmaal door had dat ik nog steeds rond de 8,8 km/u liep was mijn doel ook om dit te blijven doen. Ik had geen idee hoe lang ik erover zou doen, en dat vond ik ook niet belangrijk. Vandaag kwam ik er wel achter hoe belangrijk een goede houding is, door rechterop te blijven lopen merkte ik wel dat ik daardoor sneller kon blijven lopen. De laatste twee kilometer gingen moeilijk, ik moest mezelf er continu op wijzen om rechtop te blijven lopen, ver voor me te kijken en vooral om goed door te ademen zonder te gaan hijgen als een molenpaard. Toen ik uiteindelijk de 10 kilometer bereikte en mijn Polar stop zette kon ik niet geloven wat ik zag, op 23 seconden na heb ik 5 minuten sneller gelopen dan een maandje geleden! Die tijdslimiet zondag van anderhalf uur in Egmond lijken me geen probleem meer, ondanks het mulle zand en de Bloedweg.

EGMOND, IK KOM ER AAN!!!