Eten…. Ik heb er een haat/liefde verhouding mee. Eten zorgt er aan de ene kant voor dat ik kan leven, aan de andere kant zorgt het er voor dat ik soms geen leven heb. Het voedt me, en het breekt me af. Ik houdt er van en ik haat het. Zo is het, zo was het en ik ben bang dat het altijd zo zal blijven. Maar….genoeg geklaagd nu, tijd om de ring in te gaan en te vechten voor wat ik waard ben.

KRACHTMETING

Er is een krachtmeting gaande in mijn hoofd. Dat eeuwige stemmetje dat altijd sterker is geweest dan ik heeft alleen een geduchte tegenstander! Die schreeuwlelijk die altijd zo hard bleef schreeuwen dat ik gerust die chocoladereep (of ieder ander willekeurig ongezond stuk vreten) op kon eten heeft concurrentie! Er is een innerlijke strijd gaande die ik het beste kan vergelijken met een kooigevecht, keihard en genadeloos. Steeds vaker weet ik de schreeuwlelijk in de hoek de dringen en een paar flinke dreunen te verkopen, maar af en toe raak ik toch vermoeid en slaat hij terug. En op dit moment ben ik helaas even vermoeid, lijk ik even de zwakkere.

STRATEGIE

Inmiddels is het even rust tijdens het gevecht, en zit ik in de hoek mijn wonden te likken en mijn strategie te bepalen. Ik bekijk mijn tegenstander eens goed. Is hij echt zo groot als ik denk dat hij is? Of lijkt hij alleen maar zo groot en machtig omdat ik hem macht gééf? Of is het misschien zo dat hij alleen maar macht heeft als ik even niet op mijn hoede ben? Als ik éven denk dat ik hem verslagen heb? Zou het dan misschien kunnen dat ik mezelf in de rust, in het moment dat ik even wat minder sterk lijk, op moet peppen? Dat ik mezelf moet vertellen dat ík de sterkste ben en dat ík een winnaar ben? Motivatie en inspiratie zijn wellicht de kernwoorden waarmee ik die druktemaker weer stil krijg.

image

NOTE TO SELF

“Mam, wat is dat met al die briefjes?” Mijn twaalfjarige dochter schaamt zich al dood bij het idéé dat haar vriendinnen mijn motivatiebriefjes, die door het hele huis hangen, kunnen lezen. “Don’t reward yourself with food, you are not a dog” hangt er in mijn keukenkastje ter hoogte van de pot Nutella (liefst haal ik die bende nooit meer in huis, de verleiding is soms te groot) Maar dochterlief is er gek op, en om haar nou dingen te ontzeggen omdat ik er niet mee on kan gaan is ook zo wat…..”Look in the mirror and imagine yourself a year from now” staat er op een hemelsblauw briefje op de spiegel in de hal. Op de koelkast hangen er drie briefjes, in de badkamer, mijn slaapkamer en ja….zelfs op het toilet hangen er briefjes die mij er van moeten weerhouden om op te geven, me te laten overschreeuwen door die eeuwige branieschopper in mijn hoofd die niks liever wil dan me te zien falen en me weer richting de 100 kilo wil sturen.

image

IK WEET WAT ER GEBEURT ALS IK OPGEEF

Nu wil ik weten wat er gebeurt als ik doorga. En ik ga door. Met vallen en opstaan zal ik mijn doel bereiken. Gisteren zat ik nog even in een dal, zag ik het even niet meer zitten en was bang dat het me toch niet zou gaan lukken om af te vallen tot een gezond gewicht, door een gezonde leefstijl. Inmiddels kijk ik er anders tegenaan. Het leven gaat nu eenmaal niet altijd over rozen. Het kan niet zo zijn dat het alleen maar goed gaat met afvallen, het hoort erbij dat je soms even terugvalt. Ik neem het voor lief, laat het over me heenkomen. Ik ben er even verdrietig over, boos op mezelf ook wel. Maar niet te lang. Het is tijd om mezelf bij elkaar te rapen en met frisse moed er weer tegenaan te gaan.