Het monster dat verleiding heetSoms he, soms denk ik: “ik stop ermee” Dat eeuwige opletten wat ik eet, die eeuwige strijd tegen alles wat zoet, vet en ongezond is, ik wordt er doodmoe van. Overdag gaat het allemaal prima, overdag houdt ik het prima vol om gezond te denken en te eten. Ik eet netjes mijn broodjes met gezond beleg, ontbijt netjes gezond met kwark en zelf gemaakte granola en tussendoor mijn stukjes fruit. Avondeten lukt me ook nog wel, maar dan…

Ik zie hem al stiekem in een hoekje zitten loeren, het Monster dat verleiding heet. Hij zit likkebaardend in de hoek, in het donker, af te wachten tot hij toe kan slaan. Ik lach hem meestal hard uit, en dan druipt hij af met de staart tussen de benen. Vaak laat ik hem ook gewoom zitten, ben ik me er van bewust dat hij er zit, maar kan ik hem negeren. Soms ben ik wel eens bang voor hem, dan ben ik bang dat hij me met huid en haar zal verslinden. Dan komt hij steeds een stukje dichterbij, gromt en grauwt wat naar me, en trek zich weer terug. Op dit moment is het grommen over en zit hij in aanvalshouding, klaar om toe te slaan, en ik weet me geen raad.

Ik wil toegeven, ik ben het af en toe gewoon zo zat om altijd maar gezonde keuzes te maken. Het is zo f*cking veel makkelijker om gewoon weer te doen wat ik altijd deed, toegeven aan de zoete verleiding.

Maar gelukkig staat er tegenover het monster een dappere strijder, en die gaat winnen. De dappere strijder genaamd “Doorzetter” slaat de verleiding knock out en zal tot winnaar uitgeroepen worden. De Doorzetter weet dat het om een lange strijd gaat, dat ze af en toe wat puntjes prijs moet geven aan het monster. Maar net als in een sport toernooi gaat het om het resultaat over alle gevechten, de doorzetter, de knokker overwint. Laat ik me daar dan maar aan vasthouden, dat ik, de doorzetter als winnaar uit de bus ga komen.