FM50

Zomaar een sprongetje van week 48 naar week 50. Ik kreeg namelijk die week een heus sportverbod aan mijn broek. Al een tijdje had ik het wat benauwd, en mijn huisarts was er ook niet helemaal gerust op. En zo werd ik doorgestuurd naar het ziekenhuis…

Maandag 12 december.

Vandaag was de dag van het ziekenhuis bezoek. Ik had me er in de eerste instantie niet zo druk om gemaakt, maar toen het eenmaal zo ver was werd het toch wel spannend. Er zou een ECG en een hart echo gemaakt worden. Voor die eerste was ik langer bezig met uitkleden dan dat ik op de tafel lag, dat onderzoek was echt zo gepiept. De echo was een ander verhaal. Die was ook vrij pijnlijk omdat er vrij hard op mijn ribben en borsten werd gedrukt met dat apparaat. Die zag ik even niet aankomen zeg maar. Als laatst nog even een bezoekje aan de cardioloog om te bespreken wat er gezien was. Dat was goed en minder goed nieuws, er is namelijk niks gevonden. Wat dat rotgevoel veroorzaakt is dus helaas nog niet bekend. Om uit te sluiten dat er iets met mijn kransslagader aan de hand is mag ik in februari nog even terug voor een CT scan. Ik ga heel hard hopen dat het tegen die tijd toch wel minder word, dat gevoel. Wel kreeg ik groen licht om voorzichtig aan weer te gaan hardlopen en sporten. Niet meer dan 2x per week, en niet verder dan 5 kilometer. Maar het is een begin. Later op de dag wel nog even met Peter gepraat over mijn halve marathon in maart, en toch samen maar besloten om die niet door te laten gaan. Uiteraard ben ik wel ’s middags meteen even een lekker rondje gaan lopen. Op mijn gemak, en met de belofte om even te bellen als ik het niet binnen de 40 minuten zou redden (wat is hij ook liéf!) Geloof me, ik heb genóten van dit loopje!

Vrijdag 16 december

Word ik toch gewoon afgelopen nacht ziék! Met veel overgeven en andere ellende. Peter wakker gehouden, dat vond ik eigenlijk nog het ergste…Gevolg was dat ik maar een of twee uurtjes echt geslapen heb, dus ik was geradbraakt toen de wekker ging. Maar het is december, en ziekmelden is geen optie. Of ik moet half dood zijn, maar dat was gelukkig niet het geval. In overleg met mijn werkgever ben ik een halve dag gaan werken, en gelukkig knapte ik in de loop van de dag wel weer op. ’s Avonds een heerlijk etentje gehad met vrienden van Peter, was super gezellig!

Zondag 18 december

Tijd voor weer eens een rondje kracht training in de sportschool, en vandaag ging Sas lekker met me mee. Ik heb haar goed aan het werk gezet, die zal morgen wel flink spierpijn hebben. Over twee weken heeft ze een afspraak en krijgt ze een eigen schema. Zelf kon ik best merken dat ik lang niks gedaan heb, na mijn lunges stond ik even te trillen op mijn benen. Gelukkig valt het nu mee met de spierpijn, ik ben heel benieuwd hoe dat morgen is! Ik moet wel heel erg wennen aan het feit dat ik maar 2x per week mag sporten tot aan die CT scan, en ik ben heel bang om weer aan te komen. Vanmorgen heb ik even op de weegschaal gestaan, en tot nu toe valt het erg mee. Met maar een kilo aangekomen in een snoepmaand (december is voor een lekkerbek écht een lastige maand!) ben ik eigenlijk wel tevreden. Zou ik normaal gesproken niet zijn natuurlijk, maar de omstandigheden zijn nu eenmaal even niet anders. Ik leg me er maar bij neer en hoop dat ik snel weer helemaal de oude ben en alles weer kan en mag doen.