IMG_5296Een wolk, een vogel en de dood. Ik kijk naar buiten en zie een fel blauwe lucht, besmeurd met witte vegen. Ze zweven voorbij, veranderen van vorm, maar zijn vooral gewoon wolk. Het zachte briesje laat de takken van de struiken voor mijn huis zachtjes heen en weer bewegen, en de vogeltjes vliegen af en aan met takjes en andere dingen om een nest mee te bouwen. Een nest voor het nieuwe leven dat zich ook deze lente weer aankondigt. Het zijn de alledaagse dingen waar ik normaal nooit bij stil sta, die me doen nadenken over hoe oneerlijk het is als iemand zomaar ineens uit het leven wordt weg gerukt. Dat het leven gewoon maar doorgaat, en dat voor die ene persoon de tijd als het ware stil kwam te staan op het moment dat hij zijn laatste adem uitblies.

Vandaag voelt alles anders, vandaag denk ik bij alles dat gewoon ís, hoe gek het is dat alles gewoon door gaat. Ook als er net iemand zomaar ineens overlijdt. Ik denk na over hoe gek het is dat soms een leven zomaar ineens kan ophouden. Van de ene op de andere minuut kan een mens ineens niet meer bestaan, er niet meer zijn. De kleinste dingen zie ik als oneerlijk, oneerlijk dat alles gewoon maar doorgaat en die ene persoon er geen deel meer van uit kan maken. IMG_5287De wolken, de vogels, de knoppen in de bomen. Alles om me heen gaat gewoon door met wat het anders altijd doet. Wolk zijn, vogel zijn, bewegen in de wind. De dingen van alle dag, want zo gaat dat gewoon, zie ik vandaag als oneerlijk, omdat zomaar heel willekeurig iemand uit het leven weg gerukt is en niet meer deel kan nemen aan die dagelijkse dingen.

Het leven beweegt zich constant voort, kabbelt als een rustig beekje, verandert zo nu en dan. Soms kleine veranderingen, soms iets grotere en heel soms, zoals vandaag, een enorme verandering. De dingen van alle dag die doorgaan met gewoon maar “zijn”, zoals een wolk, of met leven, zoals die nestjes bouwende vogel zijn eigenlijk heel bijzonder. Bestaan als mens, leven, is helemaal niet zo vanzelfsprekend.

giphy60 Jaar mocht hij maar worden, en dat is niet oud. Eigenlijk is dat gewoon nog best jong. Zomaar ineens is hij er niet meer, zomaar ineens is hij gestopt met “Ed zijn” zoals een wolk soms gewoon stopt met wolk zijn. Ed is ook zomaar ineens verdwenen. De wolken blijven gewoon wolk, de vogels blijven al vogelend hun nestjes bouwen en nieuw leven blijft komen. Ed is gestopt met bestaan, maar zal altijd in mijn gedachten zijn.