Een met Egmond vergelijkbare duurloopZondag 7 Februari, we zitten een week voor Schoorl, waar ik de tien kilometer ga lopen. Vandaag stond er een duurloop van 10 km op het programma. Die zou ik lekker op mijn gemakje gaan lopen, dat liep alleen even anders. Er stond namelijk weer eens een harde wind, ik wordt er onderhand wel een beetje moe van om steeds maar tegen de wind te moeten in bikkelen. Maar helaas, je doet er zo weinig aan.

 

Ik stroop de mouwen op en…..

En ik ging dus gewoon de deur uit, de mouwen van mijn Kalenji Evolutiv shirt opgerold, maar dat was toch even te koud. Ondanks dat er een waterig zonnetje scheen, waardoor ik het idee kreeg dat het buiten wel lekker was, was het maar 6 graden. Mijn mouwen gingen nog voor ik begon met lopen weer lekker naar beneden. Toen ik ongeveer een halve kilometer van huis was wilde ik eens kijken wat mijn tempo was, ik wilde namelijk echt zorgen dat het een rustig loopje werd. Shit! Vergeten mijn horloge aan te zetten! Gelukkig was ik nog niet zo lang onderweg, dus het kon nog. Ik ben echt van de cijfertjes en het vergelijken, dus ik moét gewoon weten wat ik gelopen heb. Een rondje zonder horloge is voor mij een niet gelopen rondje, ja, verklaar me maar voor gek! Maar ik kon hem dus nog aanzetten, alleen dit bleek achteraf wel de eerste in een reeks tegenvallers. Een soort teken aan de wand zeg maar.

Deja Vu


Na anderhalve kilometer sloeg ik rechtsaf de Jan Glijnisweg op, en daar sloeg de wind me recht in mijn gezicht. Het leek Egmond wel, en ik had dus ook echt even een deja-vu. Een flink eind heeft de wind me parten gespeeld, ik kwam er gewoon echt niet tegenin zonder mijn hartslag naar recordhoogten te jagen! Daar ging mijn goede voornemen voor een comfortabel loopje, dit zou een gevecht gaan worden. Tegen de wind, tegen mezelf. In plaats van het park van Luna in te gaan besloot ik iets verder te lopen zodat ik direct onder de dijk kwam te lopen, zo zou ik even wat in de luwte lopen en op adem kunnen komen. Dat viel zwaar tegen, want hoewel ik de wind nu in mijn rechter zij had, had ik er nog wel flink last van.

Gloeiende gloeiende!

Iets voor de helft van mijn route, gelukkig had ik eindelijk eens een stukje wind in de rug gehad, ligt de brug over de N508. Dat steile rotding, d7-2lopendat ellendige stuk metaal en asfalt, daar moest ik tegenop, en ik zou me niet laten kennen, ik zou er hardlopend tegenop gaan. En dus deed ik dat, en ik was blij dat ik boven was. Nu richting Middenweg, richting huis. Alleen ging ik nog niet naar huis, op de Middenweg aangekomen sloeg ik links af, nóg verder bij mijn warme gezellige huis vandaan, wéér de wind vol in mijn gezicht. Woest was ik, pislink. Vloekend en stampend vervolgde ik mijn route, en ik dacht dat ik onder de N508 wel even uit de wind zou lopen maar niks was minder waar. Zoals water door een versmalling sneller gaat stromen, zo waaide de wind als een malle door die versmalling en liet me bijna stilstaan. Ik kon niet meer, en honderd meter verderop moest ik ook nog eens de helling naar de dijk bedwingen. Gadverdamme, ik was het goed zat.

Pieken en dalen

Daar liep ik briezend in de wind me kwaad te maken, om uiteindelijk weer een stukje de wind mee te hebben, maar ik was er nog niet. Ik moest namelijk bij het Nollencircuit nog naar boven lopen, maar daar liep ik gelukkig eindelijk eens een stukje uit de wind. Na de kleine klim linksaf, langs de N242 en daar verderop onderdoor. En na die tunnel “mocht” ik nog steeds niet richting huis. In plaats van de korte route naar huis te kiezen moest ik, volledig tegen mijn gevoel in, kiezen voor de lange weg naar huis. Maar ik kon inmiddels in ieder geval zeggen dat ik weer op weg naar huis was. Bij het strand van Luna heb ik heerlijk het hele eind meewind gehad. Ein-de-lijk! Niet dat het makkelijk liep hoor, want inmiddels had ik een paar lofe poten die niet meer vooruit te branden waren. Maar ik was er dus nog niet, er lagen nog 3 kilometers voor me. Die heb ik op pure wilskracht uitgelopen.

Ik wilde stoppen, ik wilde afsnijden, ik wilde minder kilometers maken. Ik was boos, teleurgesteld, getart. Maar ondanks alles, ondanks het feit dat ik vandaag echt een strijd heb moeten leveren heb ik die tien toch gelopen. Ik ben moe, maar zeeeeeer voldaan!

bloglovin