duinenopNooit, ik zeg je, nóóit zou ik het nog in mijn hoofd halen om in de winterkou van Januari naar Egmond te vertrekken om er te strijden met mezelf én met de elementen. Wie haalt het in zijn hoofd om midden in de winter hard te gaan lopen op het strand?! Nou, ikke niet meer, en dat wist ik echt heel erg zeker. Als ik terug dacht aan die harde wind die we tegen hadden dan voelde ik bijna de woede weer die ik toen voelde op het moment dat ik er tegenin moest. Om nog maar te zwijgen over het feit dat we na een paar kilometer over het zand jakkeren óók nog eens het strand áf moesten (heuvel op dus, ik kón niet meer!) Nee, voor mij geen marteling in Egmond meer. Vandaag plaatste ik mijn bestelling….Een halfje daarvan, alstublieft

IMG_2876

De twijfel slaat toe

Die gedachte hield ik 7 maanden vol, tot het moment dat ik een boek kocht met de titel “de Halve van Egmond” van Bram Bakker, en bij het zien van die titel begon het toch wel weer een beetje te kriebelen…Want eigenlijk was het ook wel heel erg gaaf, eigenlijk was het fantástisch om zo af te zien en tóch die finish te halen. En was het wel zo zwaar? Eigenlijk weet ik het niet zo goed meer hoe het voelde… Ik geloof dat ik het op het moment dat ik er liep écht zwaar vond. Het lijkt wel een beetje op een bevalling, zodra het voorbij is ben je de pijn vrij snel wel weer vergeten. En de twijfel sloeg toe. Mijn voornemen om nooit meer aan de wat-dan-ook van Egmond mee te doen, begon te wankelen.

Het besluit

Al vrij snel na het lezen van dat boek besloot ik dat ik toch naar Egmond wil vertrekken op die 8ste januari van het nieuwe jaar om er een stuk te gaan ploeteren, alleen toen moest ik nog de moeilijke (of toch niet zo moeilijke, want eigenlijk wist ik dondersgoed wat ik wilde) beslissing nemen of ik voor de kwart zou gaan, of toch met die monsterlijke 21,1 in gevecht zou gaan. 10 kilometer is natuurlijk ook al een afstand, maar de échte uitdaging in Egmond ligt voor mij echt in die halve. Dé halve. De halve der halven zeg maar.

Wijze woorden van een dertien jarige

egmond2017Uiteindelijk haalde mijn lieve dochter me over, ze sprak me moed in. “Je weet dat je het kan, mama, je bent alleen bang. Maar je hoeft niet bang te zijn. Of je het nu haalt of niet, je hebt het lef gehad om er aan te beginnen” En zo gebeurde het dat ik zomaar ineens ingeschreven stond voor de halve van Egmond. Ik zeg het je, I will find my strong!