IMG_0970Zondag 1 Mei, ik zou vandaag op pad gaan voor een herstel loopje van 5 kilometer. Gisteren flink de beest uit gehangen in de sportschool en mijn hartslag was aan de hoge kant dus ik zou het lekker rustig aan doen. Het was heerlijk weer, ik had mijn lange mouwen al aan maar besloot na buiten even gevoeld te hebben toch om in een korte mouwen shirt te gaan, en hier kreeg ik geen spijt van! Toch werd het ondanks het mooie weer geen lekker loopje.

Lekker een muziekje op, horloge aanzetten want de kilometers moeten natuurlijk wel bijgehouden worden, en gaan. De Middegweg af richting strand van Luna, en aan het einde van die Middenweg voelde ik pijn in mijn rechter pootje naast mijn achillespees. Ik besloot om even te rekken en weer door te gaan, maar het gevoel bleef, het zou uiteindelijk geen lekker loopje worden… Normaal gesproken blijf ik beneden lopen, maar vandaag wilde ik naar boven, de dijk op, om eens te kijken hoe “the Temple” die vandaag heropend zou worden, is geworden. En alsof het zo moest zijn gebeurde er het volgende.

IMG_0984Op de dijk staan drie van die enorme windmolens, en die draaiden rustig rond en rond. Niet zo bijzonder. Maar terwijl ik die molens zag draaien, begint het nummer “Serenity” van Armin van Buuren. Vond ik altijd al een erg mooi nummer, en raakte me altijd al, maar nu helemaal. Ik moest namelijk meteen denken aan Ed, de vriend van mijn ouders die dit weekend overleed en maar 60 lentes jong mocht worden. Die stomme molens die daar maar gewoon doordraaiden alsof er niks gebeurd was, alsof niet het leven van een heel bijzonder iemand zomaar ineens stopgezet werd, alsof je niet even een momentje mag hebben om stil te staan bij het feit dat er iemand is overleden. Ik heb daar zeker een minuut of tien staan huilen.

Ik kan daar moeilijk de hele dag blijven staan, dus op een gegeven moment ben ik toch maar weer gaan lopen, maar echt lekker ging het niet meer. Benauwd door het huilen, en nog steeds pijn in mijn rechter been, ik heb dus mijn route maar ingekort en kwam na een kleine 3,5 kilometer weer thuis. Daar heb ik lekker een bak koffie gedronken, gedouched en ben daarna meteen naar mijn ouders toe gegaan.

Dit loopje was voor jou, Ed. Ik weet dat je daar boven op die wolk naar beneden hebt gekeken en trots op me bent, je hebt meer voor me betekend dan je je kunt voorstellen.