DSCN0429vierkantEindelijk was het dan vanmorgen zover, de grote dag, de dag van de kwart van Egmond. Een van de favorieten onder hardlopers, heb ik het idee. En niet helemaal onterecht! Je gaat niet alleen de strijd aan met jezelf, maar ook met de elementen. En nu viel het vandaag qua weer allemaal nog wel mee, meer dan een straffe wind was er niet. Toch vond ik hem pittig, maar ik ben blij dat ik deze prachtige wedstrijd heb gelopen. Of ik ooit de halve van Egmond ga lopen? Ik weet het zo net nog niet. Maar nu eerst maar eens een verslagje schrijven van de 10,5 km die ik vandaag heb gelopen. En nagenieten natuurlijk!

De aanloop

DSCN0412vierkantOm kwart over zeven liep hier vanmorgen de wekker af. Tegen alle verwachtingen in sliep ik gisteravond lekker snel, dus ik werd goed uitgerust wakker. Gisteravond alles al klaar gezet, dus ik hoefde vanmorgen nergens meer over na te denken. Om kwart over acht werden Sas en ik opgehaald door mijn lieve ouders, respect dat die drie er ondanks de kou waren! Ik was er een beetje van uit gegaan dat het “allemaal” vrij lang zou duren, maar niks bleek minder waar. We kwamen aan bij de Meent waar we al heel snel een buskaart voor mijn fans hadden, en met het zelfde tempo ín een bus terecht kwamen. Toén had ik nog tempo, dat zou later op de dag wel anders zijn. En zo gebeurde het dus dat we even na negen uur al in Egmond waren!

Let the waiting begin

sleevesGoed, we moesten dus nog even wachten, en dat hebben we in de sporthal maar gedaan. Buiten was het koud en winderig en binnen was het lekker warm. Daar sloeg bij mij te twijfel toe. Wat moest ik in hemelsnaam met mijn kleding doen? Het was namelijk écht koud, en het waaide écht flink. Hoe zou dat dan wel niet op het strand zijn?! Met jasje lopen dan maar, maar dat is me eigenlijk gewoon veel te warm! Zonder jasje lopen dan? Ja, maar stel nou dat dat té koud was, als ik eenmaal op weg zou zijn kon ik niet meer terug om me warmer aan te kleden.

Gelukkig slaagde ik bij Runnersworld voor een paar coole “Bloedweg, zweet en tranen” sleeves, en dat was voor mij de perfecte oplossing! Mouwen voor over de mouwen van mijn longsleeve zouden mijn armen gedurende die 10,5 kilometers warm moeten gaan houden. Nog even een sanitaire onderbreking, gelukkig kon dat in de sporthal zonder al te lange wachtrij, dus de welbekende Dixies heb ik ook dit keer kunnen ontwijken.

The final countdown

parcoursOp naar het startvak. Deze ligt lekker vlak onder de duinen, dus hier merkte ik al dat de wind behoorlijk was. Ik begon toch wel een beetje nerveus te worden voor het strand, maar wie “A” zegt…Enzo. Ik zou dat strand op gaan, en ik zou blijven hardlopen, ik zou niet opgeven, en ik zou die 10 (en een half!) uitlopen. Mouwen aan, jassie uit (of in een andere volgorde) en het startvak in! Startvak geel, voor de leden van le Champion. En voor ik het wist mochten we naar de start lopen. En voor ik het wist klonk het startschot. En voor ik het wist liep ik door Egmond, de kwart marathon te lopen in voor mij onstuimig genoeg weer.

Eerst lekker een beetje door “Derp” dan weer links, dan weer rechts, heuveltje op en weer omlaag. Langs een verzorgingstehuis waar een bord hing of we even wilden zwaaien naar de bewoners, en natuurlijk doe ik dat dan. Zo lief, die mensen die daar zitten te kijken naar die enorme horde hardlopers die voorbij komt galloperen. Op een gegeven moment werd ik ingehaald door een pacer voor 1.05 en even heb ik een poging gedaan deze dame te volgen. Vorige week liep ik immers 1.08.47 en van mijn vorige wedstrijden weet ik dat ik tijdens een wedstrijd vaak wat sneller loop. Maar al snel moest ik toegeven dat ik die pacer niet bij zou gaan houden. Waar ik verder ook niet van baalde ofzo, ik zou gewoon lekker mijn eigen race gaan lopen. Nog een stukje verder, linksaf en dan hup, het strand op.

Afzien met een hoofdletter A (of met allemaal hoofdletters…)

duinenopHet eerste stuk strand was raar lopen. Nog niet helemaal platgelopen zand, dus hobbelig. Ik was dus weer even heel blij met de oefeningen van mijn trainer, mijn enkels gaven geen problemen en na een klein stukje hobbelen draaiden we naar links, het harde zand op. Met de wind recht in mijn giechel liep ik grijnzend over dat strand. Dit was het afzien waar ik zo naar uit had gekeken, dit waren de omstandigheden waar ik al zo veel over had gehoord. En nu liep ik hier zelf!

Maar als snel gingen er gedachten door mijn hoofd die ik eigenlijk helemaal niet wilde denken. Gek, op dit soort momenten ga ik dan nadenken over hoe het kan dat je dingen denkt die je niet wilt denken. Ik dénk dat ik soms een beetje teveel denk. Maar goed, gedachten als “waarom doe ik dit” en “wat vind ik nou ook al weer zo leuk aan hardlopen” spookten door mijn hoofd.

Inwendig vloekend en tierend stampte ik over dat strand, de harde wind verwensend. Maar mezelf ook oppeppend, “kom op nou Son, je gaat niet wandelen want dat is helemaal nergens voor nodig” Toch moest ik op een gegeven moment even een stukje wandelen, ik had mezelf heel lang vooruit kunnen sturen maar het was echt even klaar. Even op adem komen en dan weer gaan. En na, bleek achteraf toen ik de route van mijn Polar aflas, 300 meter begon ik weer te rennen en sprak ik mezelf toe dat ik best even wat langzamer kon gaan hardlopen om het op die manier langer vol te kunnen houden. En dat deed ik.

En nét als je denkt dat je alles gehad hebt moet je het strand weer af. En iedereen weet natuurlijk wel dat het strand áchter de duinen ligt, en dat je dus flink moet klimmen om dat strand weer af te komen.

Het vervolg

duienBoven aangekomen was er even een geniet momentje. Het uitzicht, die enorme sliert hardlopers en…..Zie je daar in verte dat witte busje? Daar staan ze met Isostar en banaan! Daar was ik wel aan toe, een beetje brandstof. Het ergste zat erop. Of niet, want die Bloedweg zat er nog aan te komen. Maar wie dan leeft, wie dan weer zorgt, ik zou nu eerst bij gaan tanken en genieten van de omgeving. Hardlopen door de duinen, wie wil dat nou niet?!

De rest van de route heb ik eigenlijk wel lekker gelopen. Ik kon op de “normale” stukken evengoed nog 8,5 km/u lopen en daar was ik tevreden mee. Tijdens het lopen bedacht ik me dat ik Egmond niet moet willen lopen voor een mooie tijd, maar voor de ervaring. En zo heb ik die kwart ook uitgelopen. De Bloedweg, waar ik me vantevoren toch wel een beetje nerveus om had gemaakt, bleek erg mee te vallen (gek he, na die hel op het strand)

De finish

finish_bewerkt-1Het laatste stuk had ik zelfs nog puf om wat gas bij te geven, en zo stoof ik met 9,6 km/u over de finish waar mijn pap en Sas stonden, mijn mam stond een stukje verderop. Gauw mijn jasje aan om niet te snel af te koelen, en nog even een stukje doorwandelen voor mijn medaille. Met 1.23.00 ben ik tevreden. Ik ging voor 1.15.00, heb éven gedacht dat ik een pacer zou kunnen volgen wat even te ambitieus was, maar gezien de omstandigheden waar ik me vantevoren écht geen voorstelling had kunnen maken ben ik dik tevreden met de tijd.

Volgende maand in Schoorl maar eens kijken of ik er wat af kan lopen. En met het lopen van deze wedstrijd met dit weer kan ik meteen 1/3 doel van mijn Day Zero afstrepen!

Ik ben heel benieuwd naar jou ervaring in Egmond! Laat gerust je link achter als je er een blog over hebt geschreven!

DSCN0429vierkant