Dam tot Dam, 18-9-2016En dan is eindelijk de dag waar ik zo lang naar uitkeek aangebroken. De grote dag van mijn eerste Dam tot Damloop! Zestien (komma één) kilometer hardlopend afleggen, van Amsterdam naar Zaandam. Toen ik twee jaar geleden begon met hardlopen nam ik me voor om ook ooit mee te doen aan dit evenement, al hield ik er toen wel een beetje rekening meer dat ik die afstand misschien nooit zou halen. 16,1 kilometer was voor mij een afstand waarvan ik me met de beste wil van de wereld niet voor kon stellen dat ik dat ooit zou kunnen. En nu kan ik me niet meer voorstellen dat ik ooit dacht dat ik dat niet zou kunnen, ik weet inmiddels namelijk heel goed dat ik meer kan dan ik zelf voor mogelijk houd. Maar goed, vandaag zou ik “hem” dus gaan lopen. Inclusief de tunnel waar zo voor gewaarschuwd word, en waar ik toch wel erg tegenop zag. Ik zal je vertellen hoe het was, lees je mee?

Het is weer tijd, om op te staan.

Om zeven uur ging mijn wekker, lekker op tijd, zo had ik anderhalf uur de tijd om de dingen te doen die moesten gebeuren. Mijn spullen had ik zaterdag al klaar gelegd, dus daar had ik geen omkijken meer naar. Lekker even twee broodjes gegeten, wat water gedronken, en vaak naar de wc (ik zal je de details besparen, maar ik bleef lopen!) Om half negen was het eindelijk tijd om te vertrekken, op naar de bus! Ik geloof dat ik de hele weg naar Alkmaar heb zitten grijnzen, ik zou vandaag écht de Dam tot Dam gaan lopen!

IMG_4149Kedeng, kedeng…Oehoeoeoeoe!

Omdat het zo vroeg was, en er niemand op dit tijdstip met de bus ging, was ik vroeger dan de planning op het station waardoor ik een trein eerder had. En, heel luxe, bijna de hele coupé voor mezelf had! Er zaten alleen twee hardlopers in, en verder niemand. Onderweg at ik nog twee broodjes op, ging nog even Instagram en Facebook voorbij en voor ik het wist was ik al in Amsterdam. Ik hoefde niet naar het tassen inleverpunt, ik had namelijk mijn fijne Kalenji water tas mee, en daar had ik ook een droog setje kleding in gedaan. Als ik namelijk ergens een bloedhekel aan heb is het aan wachten op je tas nadat je je een ongeluk gerend hebt. Dus kon ik meteen doorlopen naar de goede kant van het station.

Kedeng kedeng….KEDENG KEDENG!

IMG_4152Wat een kabaal, daar op het stationsplein! Daar stond namelijk een percussiegroep volledig uit hun dak te gaan! Ik heb het in mijn raceverslag van Amsterdam, vorig jaar, al eens aangegeven dat ik een zwak heb voor percussie. Mijn dag begon dus echt goed, als dit een voorbode was van wat er nog ging komen dan zou het een groot feest worden. Omdat ik echt lekker vroeg was, heb ik dus lekker een tijdje kunnen luisteren naar dit geweld. Ondertussen nog even wat foto’s geschoten voor het thuisfront, en na een tijdje ging ik toch maar richting het startgebied.

Wat de vak?

IMG_4161In het startvak raakte ik even met een man aan de praat die vertelde dat er in Amerika geen rugzakken meer zijn toegestaan tijdens hardloopwedstrijden. Het is toch eigenlijk erg hoe onze wereld er aan toe is, dat zelfs in een rugzak van een hardloper gevaar kan schuilen. Ik kan me die maatregel dus wel voorstellen. Dit was ook wel even een momentje dat er toch even door mijn hoofd ging dat dit toch ook wel een heel groot evenement was, en even spookte er de mogelijkheid van terrorisme door me heen. In de ogen van sommige mensen wellicht ver gezocht, maar we leven nu eenmaal in een wereld waarin ieder moment de ergste dingen kunnen gebeuren. Gelukkig kon ik dit ook net zo makkelijk van me af zetten, en kon ik weer opgaan in het feest dat ik zou gaan beleven.

Tunnelvisie.

IMG_4169Na een praatje van Fatima Moreira de Melo werden we dan eindelijk losgelaten. Na ongeveer 500 meter doken we meteen de IJtunnel in. Waarschuwingen galmden door mijn hoofd. “Laat je niet gekmaken”, “dender niet als een bezetene naar beneden want je moet ook weer naar boven”. Achteraf denk ik dat ik wel iets sneller die tunnel door had gekund, maar op het moment dat ik daar liep was het verstandig om echt rustig aan te doen omdat ik geen idee had van wat me te wachten stond. Hoewel het flink benauwd was in die ruim anderhalf kilometer lange tunnel, liep ik evengoed wel lekker eigenlijk. Kan ook niet anders, want er werd gefeest daar. En liep ergens achter mij een man die af en toe “1, 2, 3” riep, en vervolgens ging een luid gejuich op. Kippenvel, letterlijk tot op mijn kruin. En wat schrok ik toen op een gegeven moment de roepende man naast me liep en luidkeels tot drie telde! Lachend vervolgde ik mijn weg, en was blij toen ik na een bocht naar rechts de uitgang zag. De frisse lucht stroomde me tegemoet, letterlijk en figuurlijk een verademing.

My way, or the highway.

Het werd de highway, en een flink eind ook, al bleek dat achteraf alleen maar heel ver gevoeld te hebben. Eigenlijk vond ik het stuk weg na de tunnel erger dan de tunnel zelf. Al werden we daar ook wel goed vermaakt hoor. Ergens op een viaduct stond Ronny Jordaan te zingen over een Vlieger met een brief voor zijn moeder er aan. Wederom, feest, want de lopers die op dat moment passeerden hadden gewoon nog puf om een stukje mee te zingen. Onderweg even een paar fotomomentjes, tijdens het lopen uiteraard, en even doorsturen naar het thuisfront. Alles ging lekker, en bij de 6 kilometer vond ik zelfs dat ik er al bijna was. Want 10 km is niet zo veel meer.

Party, party!

IMG_4179Het viel me onderweg op dat er echt een feest van gemaakt werd door de toeschouwers. Vooral op de Kadoelenweg en Stoombootweg was het een groot feest met muziek, heel veel toeschouwers, high fives. Fruit, water, een oudere dame met snoepjes. Ik wist niet wat ik meemaakte! Onbekenden die jou bij je naam noemen om je aan te moedigen, geweldig!

Zo gaat ie goed, zo gaat ie beter

In het Molenwijk park vond ik het tijd voor mijn gel, voor lopers die meer kilometers maken wellicht een beetje overdreven, maar ik merk dat ik het gewoon nodig heb. En voor ik het wist liep ik onder de poort van het tien kilometerpunt door. Tien kilometer, ik was al ruim over de helft! Maar hee, ik moést er ook nog 6 (komma één) en daar ging voor het eerst even door me heen dat het toch best wel een eind lopen was, van Dam tot Dam… Maar ik was nog fris genoeg om door te lopen, niks deed nog pijn dus ik kon nog wel even.

We stekkeren nog even door.

Tot aan de 13 kilometer, en toen kreeg ik het echt zwaar. Met nog 3 kilometer voor de boeg zag ik het echt niet meer zitten, en ik begon al even vooruit te denken aan de 21,1 die me volgende maand te wachten staan. Hoe moet ik in hemelsnaam díe afstand gaan lopen als ik de 16,1 niet eens haal! Ik moést en zou deze Dam tot Dam uitlopen, als ik dat niet red komt het volgende maand niet goed. Ook sprak ik mezelf moed in door te zeggen dat ik wist dat het moeilijk zou worden, dat ik wist dat het pijn kon gaan doen. Dat het feit dat het moeilijk en pijnlijk was, géén reden was om op te geven, ik was er bijna. Dus ging ik maar door. En door. En door. Vlak voor het 14 kilometerpunt nog even een sponsje om af te koelen, want mán, wat was het warm, en hup nog even de laatste twee kilometers vreten.

De laatste loodjes

IMG_4197Daar brak het feest weer los. Muziek, mensen, aanmoedigingen. Wat had ik dit nodig om verder te komen! Na een “kom op Sonja, je bent er bijna” vond ik toch nog dat beetje energie om het laatste stuk te lopen. Water, gejuich, muziek en nog meer mensen, ik was er echt bijna! Nog even een brug over, zelfs daar kon ik nog tegenop rennen, rechtsaf en ik liep de echte drukte in. Nog een keer rechtsaf, en daar was de Peperstraat. De straat waar de finish klaar lag, me welkom heette. finishhhEn eindelijk, na 2 uur 0 minuten en 22 seconden rolde ik over de finish. Een stukje verderop hoorde in het gerinkel waar ik heen getrokken leek te worden, daar zouden de medailles wel eens opgehaald kunnen worden. En dit bleek ook het geval. Wat een pracht, en wat heb ik er voor gelopen. Het besef dat ik echt die 16 (komma één) kilometer gelopen heb kwam eigenlijk pas ’s avonds pas. Pas toen realiseerde ik me dat ik een mooie prestatie heb neergezet. Een waarvan ik 2 jaar geleden nog twijfelde of ik er toe in staat zou zijn. Het is me gelukt!

IMG_4198