19 April 2015 Cityrun Heerhugowaard. Met speciale dank aan Evy Gruyaert kan ik zeggen dat het me gelukt is! 11 Weken geleden begon ik met volle moed aan het trainingsprogramma om 5 kilometer te kunnen hardlopen. 6 Weken geleden hoorde ik van een vriendin over de Cityrun, en heb ik mede door de aanmoediging van deze vriendin en andere dierbaren, besloten me in te schrijven. Het voelde goed, al moet ik zeggen dat ik in de loop der weken af en toe wel getwijfeld heb of ik er goed aan deed. De druk was best hoog. Met nog steeds 17 kilo overgewicht was het voor mij niet vanzelfsprekend dat ik het binnen het aantal weken van de training zou redden. Nog meer twijfelde ik omdat ik een week na het einde van mijn training ineens een hele kilometer extra moest hardlopen!

image

 Rond half elf stond ik bij het startvak, te hopen dat ik van de zenuwen niet nog even naar de wc hoefde. Mijn redding kwam in de vorm van Nicole, een collega van mijn vader, die me op sleeptouw nam om in te lopen en het startvak op te zoeken. In het startvak kwam ik een oud klasgenoot tegen waar ik nog even mee heb staan babbelen tijdens de warming up, en om 10.58.58 klonk daar het startschot!

image

image

Om niet ver achter op de groep te raken was ik een beetje vooraan gaan staan, en het is me tegen alle verwachtingen in gelukt om niet met die galloperende meute mee te rennen. In startte netjes in mijn eigen tempo, al voelde het niet fijn om door zo vreselijk veel mensen ingehaald te worden. Loop je eigen race, ging het door mijn hoofd, en daar heb ik me aan vast gehouden. In de eerste kilometer haalde ik iemand in, dát gaf een oppepper! Ik zou in ieder geval niet als laatste eindigen, daar was ik best wel een beetje bang voor geweest. Ik wist serieus niet wat ik mee maakte net voor de tweede kilometer, moest eerst even kijken of ik het wel goed zag! De eerste loper kwam al weer terug! Nog net niet schaterend maar met een brede lach op mijn gezicht, passeerde ik het bord dat de twee kilometer aangaf. Dat ging lekker, nog maar vier te gaan! Op het drie kilometer punt stond een kleine drinkpost (oooh, hoe stoer klinkt dát) en heb ik een half bekertje water gedronken. Het liefst was ik doorgelopen, maar we moesten daar ook keren en terug lopen dus moest ik toch even een paar stappen wandelen. Ik baalde daar wel een beetje van, want ik zat écht lekker in mijn ritme en nu moest ik even opnieuw dat ritme vinden. Gelukkig ging dat vrij snel en stampte ik lekker door.

image

Hoewel, lekker, mijn lijf begon toch wel een beetje zeurderig aan te voelen. Echt pijn was het niet, maar moeiteloos lopen was het ook niet echt meer. En toen gebeurde het. Net voor het 4 kilometer punt. 3!!!!! 3 Mensen ging ik voorbij! Weer dat triomfgevoel, en wat hád ik dat nodig. Ik zou hem hardlopend uitlopen, een wandelpauze zou ik niet gaan houden, mijn supporters aan de finish zou ik trots maken. En mezelf natuurlijk. Het parcours kwam vlak voor mijn huis langs, en ongeveer op die hoogte stond een groepje mensen de lopers aan te moedigen. Daar barstte ik bijna in tranen uit. Geen idee wie deze lieve mensen waren, maar wat gaven ze me nog even een boost voor de laatste anderhalve kilometer! “Je gaat goed, Sonja, nog een klein stukje” riepen ze. Met mijn duimen omhoog en een hele grote trotse grijns op mijn gezicht liep ik ze voorbij. Ergens in de laatste kilometer stond een van mijn mede bodypumpers me aan te moedigen, en met die laatste boost maakte ik me op voor het laatste stukje.

image

Linksaf de diamant op, stukje rennen, rechtsaf het park in en daar staan ze.  Mijn lieve dochter met de dochters van vrienden van mij. Te schreeuwen alsof hun leven er vanaf hangt! De laatste meters! De brug over en daar, recht voor me, te schitteren en te lonken, ligt de finish! Het laatste stuk heb ik gerend als een idioot, harder dan ik ooit gelopen heb! Mijn tijd! Mijn tijd! Ik wilde onder de 50 minuten lopen! De klok staat op 43.55! Ik ga zelfs onder de 45 finishen, waar ik stiekem wel op hoopte maar wat ik niet zou halen dacht ik, door de druk en de spanning. 44.03!!!!!!! Ik ben binnen, daar staan mijn supporters! Huilend van geluk liep ik naar ze toe, en nam ik de felicitaties en bloemen in ontvangst. Wat een geweldige ervaring, hier kan ik niet genoeg van krijgen. Dus volgende maand loop ik 5K “rondje Oudorp” ik heb er nu al zin in!

image