Amsterdam halve marathon deel 1Na maanden lang trainen was het eindelijk zo ver. Vandaag zou ik mijn eerste halve marathon gaan lopen. Een halve marathon, voor de niet lopers die mijn blogs wel eens lezen, dat is 21,1 kilometer. Toen ik twee en een half jaar geleden begon met hardlopen kon ik me niet voorstellen dat ik 5 kilometer aan een stuk zou kunnen hardlopen, en nu ging ik gewoon ruim het viervoudige afleggen. Hardlopend, zonder te wandelen. Gek genoeg was ik tot op het moment dat ik het startvak in ging redelijk rustig…

Hey ho, let’s go!

In tegenstelling tot vorig jaar, toen ik al heel vroeg uit de veren moest om mijn startnummer op de halen en 8 km te gaan hardlopen, kon ik vandaag lekker rustig aan doen tot aan het moment dat ik opgehaald werd. Mijn startnummer had ik namelijk zaterdag al opgehaald zodat ik op de grote dag zelf zo mijn mogelijk stress had. We hoefden pas om kwart over tien de deur uit. Om zes uur was ik nog even wakker na een nacht heerlijk geslapen te hebben, en sliep daarna ook nog even door, heel bijzonder want normaal ben ik niet zo’n beste slaper. Om kwart voor acht was ik echt wakker en ging ik er maar uit. Alles lag al klaar, dus ik hoefde niet meer na te denken over wat er allemaal mee moest. Wat ik aan zou trekken was wel even een dingetje. Het zou namelijk een graad of 18 worden, maar wel met een fris windje. Ik besloot in een ¾ tight met een t-shirt te gaan, maar wel kleding mee te nemen om in Amsterdam eventueel nog iets anders aan te trekken. Nog even een broodje eten, rondje social media, om negen uur was Sas ook wakker. Een uurtje later haalden mijn pap en mam ons op en vertrokken we richting Amsterdam.

Surprise, suprise!

IMG_4877Ten minste, dat dácht ik. Als verrassing ging Alma vandaag ook mee, en die gingen we eerst even ophalen. Bedankt lieve Alma, dat je er voor me was! Gelukkig waren we op tijd vertrokken, want op de snelweg bleek ineens de afslag die we een paar jaar geleden om minder leuke redenen altijd moesten nemen om bij het VU te komen te zijn verdwenen. Even omrijden en zoeken dus, maar dat ging allemaal prima. Uiteindelijk kwamen we nog om een mooie tijd bij dat zelfde VU aan en was ik nog ruim op tijd bij het olympisch stadion. Nog even appen met mijn vriendin dat we er al waren, en na een klein half uurtje waren zij en haar dochters er ook. Zo lief dat ze speciaal voor mij naar Amsterdam kwamen! Enne, Peet, ik ben trots op je 😉 In de garage bij het VU besloot ik me tóch even om te kleden, mijn t-shirt maakte plaats voor een hemd en een paar sleeves, die kon ik wanneer nodig uit doen.

We are (le) Champion

IMG_4880En toen was het tijd om richting startvak te lopen. Startvak wit, voor leden van le Champion. Hier sloegen ineens de zenuwen keihard toe. Waar was ik aan begonnen? Wat dacht ik nou, dat ik 21,1 hardlopend af zou kunnen leggen? Hoe had ik zo stom kunnen zijn om me hiervoor in te schrijven, het zou me nooit lukken! Wat was ik blij dat ik lieve mensen bij me had die me nog even een oppepper gaven! En dus dook ik toch het startvak maar in, als zij dachten dat ik het zou kunnen dan zou het wel zo zijn. Ik besloot me er aan over te geven en gewoon maar te gaan, want ergens dacht ik ook wel dat mijn trainingen er voor zouden moeten zorgen dat het zou lukken. Eenmaal in het startvak zag ik al snel Roger staan, iemand die ik via Instagram een beetje heb leren “kennen” Ik blijf het heel bijzonder vinden om bij zulke evenementen mensen te treffen die je alleen maar via internet kent. Even gezellig geklets, nog even een foto en toen wat verder het startvak in om mijn supporters nog even te treffen. Leuk je gesproken te hebben, Roger, tot de volgende keer!

Francien, laat je tieten nog eens zien!

IMG_4885Daar werd me op een gegeven moment door iemand gevraagd of ik een stapje opzij wilde doen voor een fotomomentje. Ik keek nog eens even goed, en dat bleek Francien Regelink (juist, die van het boek “Francien, laat je tieten nog eens zien” en haar website “Girls love 2 run”) te zijn. Wat leuk zeg! Flapuit als ze is begon ze meteen over mijn uitdossing, en even voelde ik me daar wel ongemakkelijk bij. Maar meteen kwam er achteraan dat mijn waterzak het me waarschijnlijk allemaal wat makkelijker zou maken. En dat ik vooral moest vertrouwen op mezelf. Ik had er voor getraind, dus ik zou moeten weten wat ik kan. Francien, ik kan je niet genoeg bedanken voor deze lieve woorden! In de laatste 3 kilometers heb ik die echt heel hard nodig gehad. Vervolgens vielen mijn “race nagels” haar op en fotograaf Joyce Bongers  maakte hier nog wat foto’s van. Wat was dat leuk zeg! En flapuit als ík soms kan zijn vroeg ik nog even of ze met me op de foto wilde.

Ready?! GO!

Zonder dat ik er erg in had was het ineens tijd om te vertrekken. Nog even zwaaien naar mijn supporters en daar ging ik dan maar! 21,1 langngngnge kilometers. Dat was ten minste wat ik dácht dat me te wachten stond. Ik had ’s morgens op mijn arm mijn tussentijden op de 5, 10, 15 en 20 kilometer geschreven zodat ik een beetje een idee had hoe ik liep. Ik wilde namelijk niet alleen die halve uitlopen, ik wilde dat ook nog eens doen onder de 2.35.00 Het schema van My Asics ging uit van 2.40 en een beetje, maar tijdens mijn trainingen liep ik al sneller dan gepland. En ook vandaag liep ik sneller, de eerste 5 km zat ik al 28 seconden onder mijn schema. Was ik misschien te snel gestart? Zou ik dit wel volhouden? Zou ik die 21,1 op deze manier wel uit kunnen lopen?

Dat vertel ik je in deel twee van mijn verslag!