Alkmaar cityrun by nightAlkmaar Cityrun, 6-5-2016. Laat ik maar eens beginnen met te zeggen dat ik voor het eerst totaal geen zin had om een wedstrijd te gaan lopen. Vandaag werd Ed, de beste vriend van mijn ouders die afgelopen zondag zomaar uit het leven werd weggerukt, begraven. Het voelde heel raar dat ik op zo’n dag even een feestelijk wedstrijdje zou gaan lopen. Gelukkig belde mijn pap dat hij toch mee wilde, ging mijn lieve Sas mee en ook een stel vrienden met hun dochters zouden me op staan wachten bij de finish. Dus eigenlijk moest ik wel. De voorbereidingen naar deze wedstrijd waren ook anders dan anders…

IMG_1074Waar ik normaal de hele week al in hieperdepiep stemming ben omdat er weer een wedstrijd aan komt, vond ik het nu allemaal wel best. Ik zou wel zien wat ik aan zou doen, en tijd om mijn nagels te doen was er niet. En dat gevoel bleef eigenlijk aanhouden tot ik eindelijk aan het lopen was. Ach, moet je ook een keer meegemaakt hebben, denk ik dan maar. Om acht uur kwam mijn pap ons ophalen en reden we naar Alkmaar waar we, tegen alle verwachtingen in, gewoon de auto kwijt konden in de garage. In het avondzonnetje liepen we naar het Kerkplein, waar de start en finish was, en kwam Sas haar vriendin Zoë tegen. Die hadden elkaar “al bijna twee weken niet gezien” dus er moest flink geknuffeld en gekletst worden, en toen maar richting het groene startvak voor le Champion leden. Daar liep het al snel vol, en onder het genot van “good old” Two Unlimited en andere 90’s hits werd het toch steeds wel wat leuker om daar te mogen staan.

IMG_1089Om negen uur klonk daar het startschot, en kwam de meute in beweging. Eerst over de Gasthuisstraat waar het vré-se-lijk druk maar ontzettend leuk om te lopen was! Er stond zo’n enorme mensenmassa langs de weg om alle lopers aan te moedigen! Toen linksaf de Geest in, een lief, klein en smal straatje dat zou zo uit een tekening van Anton Pieck kunnen komen. En ook daar….mensen. Heul-veul-mensen. Mensen op straat. Mensen in de deuropening van hun huis. Mensen uit de ramen van slaapkamers. Mensen op een stoeltje voor de deur van hun huis. En die mensen leken het gewoon ook leuk te vinden dat die stormloop voor hun deur langs kwam. De vrolijkheid, de aanmoedigingen, het was echt geweldig. Dit is een van de momenten dat ik me realiseer dat er ook nog normale mensen bestaan, en niet alleen maar de nare mensen die tegenwoordig zoveel invloed op ons dagelijks leven hebben. Van deze mensen, die leuke en gezellige toeschouwers houd ik!

IMG_1166Goed, maar weer even terug naar Alkmaar. Ik loop weer door en sla rechtsaf het Clarissenbolwerk op. Klein stukje omhoog en dan linksaf, en je raadt al wat ik daar tegen kom….Heul veul….Ook hier ziet het zwart van de mensen, en niet alleen lopers. Echt ontzettend veel toeschouwers, en een klein stukje verderop hoor ik ook de eerste percussiegroep. Ik heb ik mijn blog over de 8 in Amsterdam al eens verteld wat percussie met me doet, dit keer hield ik het gelukkig droog maar ik had echt kippenvel! Rechtsaf weer een klein lief straatje in, stukje lopen en het Ritsevoort op. Eerlijk gezegd ben ik het hier even kwijt, ik heb zo vreselijk lopen genieten dat ik gewoon echt niet meer alles weet van wat ik onderweg gezien en gehoord heb.

Op een gegeven moment sloegen we rechtsaf de Oudegracht op, en daar pak ik de draad weer op. Ik besef me dat ik eigenlijk heel erg lekker loop, en durf zelfs even op mijn Polar te kijken hoe het gaat. Rond de 6’40” en dat is eigenlijk helemaal niet zo slecht. Ik wil wat sneller gaan lopen, en merk dat het eigenlijk toch wel heel druk is met lopers. Zo goed en zo kwaad als het kan kijk ik eerst over mijn linker schouder voor ik naar links stap om in te halen, en zo lukt het me toch om voorzichtig aan wat naar voren te komen. Hij gaat lekker! Hier is het wel wat minder druk met toeschouwers, een van die toeschouwers op dit stuk kan ik me nog wel herinneren. Die goede man zat heerlijk buiten op zijn stoeltje en aan zijn tafeltje te eten. Op zijn gemak, en leek te genieten van wat er voorbij kwam galloperen.

Hup de brug over en linksaf een stukje terug over de Oudegracht, rechtsaf de Koorstraat in en rechtsaf de Laat op. Zo gek, om te rennen op de plek waar ik normaal alleen loop als ik aan het winkelen ben! Mijn tempo zit al sinds de brug op de Oudegracht rond de 6’23” en het begint wel wat zwaar te worden, en gelukkig staat een stukje verderop de waterpost waar ik dankbaar een bekertje water nam. Wel jammer dat het water zo vreselijk koud was, er was een redelijke kans dat ik daar last van zou krijgen, maar gezien de temperatuur buiten (ooooh, lente!!!Het was heerlijk!) moest ik echt wel even wat drinken. Opdrinken, en maar weer verder. Linksaf de Zoutstraat in gevolgd door linksaf de Verdronkenoord op en rechtsaf de Hekelstraat in, ook weer zo’n kneuterig klein straatje. We zijn nu weer terug in het centrum en dat is qua toeschouwers wel weer goed te merken. Het is weer gezellig druk, en word weer flink geschreeuwd en aangemoedigd. En zo zigzaggen we er vrolijk op los in het drukke maar gezellige Alkmaar. Genieten is hier echt het kernwoord, steeds opnieuw merk ik dat ik loop te glimlachen en bij iedere percussiegroep voel ik het kippenvel opkomen.

Het wordt wel steeds een stukje zwaarder, en ik begin echt wel uit te kijken naar de finish waar mijn lieve vrienden, onze dochters en mijn papa me staan op te wachten. Op de Koningsweg begin ik zelfs een beetje te balen, ik weet namelijk dat we weer helemaal terug moeten naar het Waagplein en daarvandaan weer dezelfde afstand terug naar de finish. Die afstanden beginnen me bijna onoverkomelijk te lijken, maar ik weet dat ik het wel kan. Ik spreek mezelf even streng toe en zet nog even aan. Op naar het Waagplein. En daar hoorde ik ineens iets waardoor ik opkeek, dat bleek mijn collega die ver achter mijn startte en mij nu inhaalde! Dat kon ik natuurlijk niet over mijn kant laten gaan, en dus dook ik een stuk achter hem aan en probeerde hem zo lang mogelijk te volgen.

IMG_1084Na een klein stukje mochten we dan eindelijk de Langestraat in. En in het verlengde van de straat waar ik graag mag winkelen zou de finish liggen. De finish! Daar wilde ik inmiddels écht wel heel graag overheen rollen! Halverwege, ik had echt nog wat over, zette ik mijn laatste krachten in voor nog een kleine eindspurt. En ja hoor, ik hoorde ze. Geen idee wat ze riepen maar ze stonden er, en riepen wat. Ik zag ze en hoorde ze, mijn fans, die daar weer speciaal voor mij stonden. Even de hand omhoog en met 6’09” de finish over. Mijn eindtijd kwam meteen binnenrollen op mijn telefoon, die ik in mijn fijne nieuwe SonicBoom mee had. 32’51” En daar ben ik dik tevreden mee.

Alkmaar, ik heb van je genoten. Alkmaarders, bedankt dat ook ik door jullie straten mocht scheuren. Toeschouwers, aanmoedigers, jullie waren geweldig. Sas, Pap, Ad, Sas, Sam en Michelle, bedankt dat jullie er weer waren. Love you to the moon and back!