5 Kilometer zwoegen met een koutje

Wordt ik afgelopen week gewoon stront verkouden! Je weet wel, je kop vol met snot, lopen niezen alsof je net een snuif peper hebt genomen en door het hele huis (en op je werk!) aangebroken pakjes zakdoeken. Maar zoals je hier hebt kunnen lezen kun je als de ellende zich beperkt tot alleen maar neusverkouden zijn gewoon gaan lopen. Omdat het erg koud was, had ik ’s morgens even een setje thermo ondergoed gekocht en samen met mijn nieuwe Kalenji Evolutiv shirt moest dit ervoor zorgen dat ik het lekker warm hield. Tijd om na bijna een week na de kwart van Egmond mijn sloffen weer eens aan te trekken voor een lekker loopje.

Nou ja, lekker….Dat viel nog te bezien! Tijdens de eerste anderhalve kilometer liep het snot er gewoon uit, dus dat heb ik met de misschien wel bekende “snot rocket” even weg gewerkt (na uiteraard even om me heen geloerd te hebben of er niemand was die het kon zien, en dat is gelukkig gelukt) Maar het bleef komen, gadverdamme! Bij het strand van Luna kreeg ik de wind pal in mijn gezicht. Wat vond ik mezelf zielig op dat moment! Ergens in de verte hoorde ik een stemmetje dat steeds luider werd, roepen dat het niet erg was als ik even ging wandelen, ik was immers niet helemaal fit. Maar vergeleken met de windkracht 7 in Egmond vorige week was dit slechts een zielig briesje dat af en toe zijn best deed een harde wind (sorry voor de benaming!) te lijken. En zo kwam de ervaring “hardlopen met windkracht vol in je bakkes” me goed van pas, en kon ik ons eigenste Heerhugowaardse strand voorbij rennen en dan is het nog maar een kleine twee kilometer naar huis!

Hoe ik die laastste twee kilometer volbracht heb? Geen idee, dat stuk loop ik zo vaak dat dat onderhand routine is. In dit geval maar goed ook, als ik dat stuk bewust had gelopen dat weet ik niet of ik was blijven hollen. Maar het is dus gelukt. Lopen met een verkoudheid is te doen. Maar fijn is het niet kan ik je vertellen!