IMG_0779Vandaag ging ik de deur uit voor een duurloop van 11 kilometer. Hoewel er voor dit weekend slecht weer voorspeld was, viel het allemaal best mee. Ja, het was koud en er stond best wat wind. Maar het was ook droog en de zon scheen er vrolijk op los. Kortom, heerlijk hardloopweer.

Ik loop kijk de London Marathon!

Mijn dag begon heerlijk lui. Ik lag nog in bed toen ik op Instagram een bericht van Gaby (van Gaby runs the world) waarin stond dat ze zat te kijken naar de London Marathon. En dus sprong ik uit mijn bed om vervolgens lekker lui op de bank te duiken om ook te gaan lijken naar dit spektakel. Om even over een uur ging ik naar buiten om op mijn gemakje eens even lekker die 11 kilometers te verslinden. Voor mij werkt het eigenlijk het beste als ik gewoon op mijn gevoel loop, bij de langere afstanden heb ik dan mijn horloge ook alleen maar om om achteraf mijn training te kunnen bekijken.En dat deed ik vandaag dus ook

(Flash) back to the 80’s

IMG_0762Vanwege de toch wel straffe wind besloot ik om de route die ik had uitgezet in tegengestelde richting te gaan lopen, op die manier zou ik op de dijk de wind niet recht in mijn gezicht hebben. Op de Jan Glijnisweg kwam er nog even een leuke herinnering naar boven over een discofeestje dat een van mijn klasgenootjes uit groep 7 toen in een boeren schuur organiseerde. Met een glimlach op mijn gezicht aan deze herinnering liep ik door, op weg naar de Oostdijk. Daar besefte ik me weer eens hoe mooi de omgeving waar ik woon eigenlijk is! En hoe gaaf dat hardlopen dus is, want als ik geen hardloper zou zijn geweest zou ik hier niet komen, want buiten het lopen heb ik er niks te zoeken.

Ik ploeg, jij ploegt, wij ploegen

IMG_0773Linksaf de dijk af de van Veenweg op, en hier kreeg ik even een dreun van de toch wel iets hardere wind dan dat het eerst leek. Ik ploegde er tegenin, blij dat ik na 500 meter alweer de Oosterweg op mocht, richting het bos waar ik wat beschutter zou lopen. Dat beschut lopen dat klopte wel, maar ik trof wel een andere hindernis. Ik liep namelijk een pad te ver naar links en moest dus ergens een paadje zien te vinden om op het pad uit te komen dat me weer terug naar de Rustenburgerweg zou leiden. Dat paadje vond ik, alleen was het een en al blubber. Dat ging een tijdje goed, maar helaas zakte ik op het eind toch tot aan mijn enkels in de bagger weg. Ik kan je vertellen dat dat erg wennen is, lopen met zware schoenen van de prut die eraan vast kleeft.

The end is near

Na het bos hoefde ik nog maar twee en een halve kilometer, en daar zag ik wel een beetje tegenop. Ik kwam weer in de omgeving waar ik zo vaak loop en ik snapte meteen weer even waarom het zo belangrijk is om ook variaties in je routes aan te brengen. Doordat ik een saai stuk voor me had zakte ik helemaal in, en kreeg ik ook behoorlijk last van steken in mijn zij. Wat ik ook deed, langzamer lopen, me uitstrekken en zo lang mogelijk maken, niks hielp. Ik vertikte het om te gaan wandelen, ik wilde perse doorlopen en die 11 kilometer hardlopend afleggen. In de laatste kilometer moest ik weer de strijd aan met “de stem” die mij in moeilijke momenten probeert af te troeven. Helaas voor die stem ben ik sterker, en is het me weer gelukt om hem zijn kop te laten houden en kan ik met trots vertellen dat ik mijn hele training hardlopend heb afgelegd. In een tijd van 1.10.16 passeerde ik het tien kilometer punt en in 1.17.37 liep ik die 11 kilometer uit.